Á þetta blogg skrifar
Margrét Erla Maack
um það sem henni finnst skemmtilegt, leiðinlegt, sniðugt og kjánalegt. Ég afsaka alla einkabrandarana. Öllum nafnlausum athugasemdum verður skilyrðislaust eytt.
Fyrrverandi yfirmaður minn, einn af mínum betri vinum og leiðtogi í lífinu Sagði að ég ætti að ná mér í bankamann. Ég sýndi honum myndir af nokkrum þeim sem ég teldi að yrðu bankamenn og eftir að hafa sýnt honum mynd af Dodda með frænkum sínum, sagði hann: einmitt -- þegar þú ert búin að afgreiða þennan "ég-er plötusnúður-ég meina-rithöfundur-ég-meina-allavegana-rosa-mjór--rosa-þröngum-gallabuxum-og-með-massífar-ranghugmyndir-um-stöðu-mína-í-heiminum-en-ég-bý-allavegana-í-new-york-beibí-viltu-sofa-hjá-mér-zzz gæja þá verður það einhver svona
Númeraðar götur. Hversu týnd hefði ég ALLTAF verið á Manhattan ef ekki væri fyrir þetta stórsniðuga fyrirkomulag? Núna finn ég virkilega til með ferðamönnum hér, þar sem er ekki einu sinni samræmi milli hvað er gata, stræti, stígur, braut, og svo framvegis. Maður vissi alltaf í hvaða átt maður var að fara... nema í Soho... Reykjavík er ein stór Soho. What?
Ódýr matur, góð þjónusta og tips. Alltaf skal ég þó flaska á því að það er aldrei skattur í verðinu á matseðlinum. Nema á Pianos!
Almenningssamgöngur sem virka. Það er eitthvað gríðarlega mikið urbs í sambandi við það. Að vera fljótari að taka almenningssamgöngur en að fara á sínum eigin bíl er megatöff.
Að borga rafmagnsreikning einu sinni í viku til að geta fylgst með hversu mikið maður var að spreða og eyðileggja plánetuna.
Laundromat! Mesta sport í heimi: Að haga erindum þann daginn í fullkomnu samræmi við þvottavéla-og þurrkaratíma.
Alltaf eitthvað að gerast. Ekki allt saman klístrað saman á tveimur-þremur kvöldum. Kvöldin hefjast snemma og maður var alltaf kominn him um miðnætti. NEMA á sunnudögum á mánudögum, þegar listamenn og bóhemar skemmta sér og sínum.
Alls staðar tjékkað á skilríkjum. Engar smápjásur að gubba neins staðar.
Plötusnúðar frá prósentur af sölu á barnum. Þannig passa þeir að fólk staldri við, og eru sáttir við að vera eins lengi og þarf. Mér finnst furðulegt að ég fái sama borgað hvort sem það er mikið eða lítið að gera, og sama hversu lengi er opið. Ég fæ sama borgað hvort sem ég er að rúnka mér á bakvið borðið eða virkilega að plísa krádið. Ég væri til í að spila Total Eclipse eins oft og þarf ef það þýðir money honey. En ég er líka vændiskona þegar kemur að peningum,
Mokki: But I have to go home! Brendan: But you are home, honey...
Ég er að pakka. Það lítur út fyrir að ég þurfi að senda 2 kassa af fötum og skóm og sléttujárni og svona stöffi allskyns á undan mér, því einhvern veginn tókst mér að þrefalda hafurtaskið.
Neinei, mest af þessu eru kjólar fyrir búðina mína, og vetrarskór fyrir mig. Bíðið bara þar til þið sjáið töffarastígvélin mín og BÍTLASKÓNA!!! Eða nei, ekkert vera að bíða eftir því.
Kassegiði, er það íspartý þegar ég kem heim? Eða bara almennt tjútt og tvist?
Buy a bag of balloons with the money we've got... Fyrir tveimur vikum síðan bað Ely vinur minn mig um að syngja með sér 99 Red Balloons. Við hittumst á Pianos um 9 leytið og blésum upp ca milljón blöðrur og settum í svarta ruslapoka, en blésum ekki upp svona 20 stykki. Áður en við byrjuðum dreyfðum við þessum 20 óuppblásnu og báðum fólk um að blása upp. Það var alveg skemmtilega leim að sjá bara 20 stykki skoppa um. Í miðju lagi gripum við pokana og skyndilega fylltist efri hæð Pianos af rauðum blöðrum og brjáluðu fólki. Ég vildi að til væru betri myndir af þessu.
AAAAAH! Ég fattaði fyrir frekar stuttu síðan hvaðan ég kannaðist við Andy Blitz sem hluti af vinahópnum. Hér er mynd af nokkrum okkar með Zorro: Andy er hérna lengst til hægri. Ég kannaðist við hann héðan.
Yo, Mika Í gær vaknaði ég seint því ég fór seint að sofa. Það er svona, þegar maður er leðurblaka, vinnandi á nóttunni og svona. Oh jæja. Ég vaknaði um 12 á hádegi. Það var íííískalt úti (15 gráður WTF?) og ég var bara að huggulegheitast og steikja beikon. Ég loggaði mig inn á myspace um 12:15 og sá búlletínu sem sagði: MIKA - SECRET GIG IN NYC AT 1 PM. Ég steikti beikonið og hentist í föt, skellti á mig andlitinu og hljóp í subbann, en greip pizzu á leiðinni sem ég át í subbanum. Ég var komin upp í Kjötpakkningarhverfið á slaginu 1 og Mika steig á svið um hálftíma síðar. Þetta voru akústiktónleikar, bara Mika með hljómborð, gítarleikari og bassaleikari. Tónleikarnir stóðu í um klukkutíma og það voru svona 200 manns þarna. Þessir tónleikar voru alveg jafn góðir og White Stripes í Keyspan Park í gamla daga. Og Mika er alveg heitur og hávaxinn og með frábært hár. Ég vildi voðalega mikið öskra ÚR AÐ OFAN, en ég náði að hemja mig, þar sem ég var ein. Ég lét nægja að dansa mikið og arabakonugarga á milli laga. Hvað? Er hann ekki frá Líbanon eða eitthvað?
Það gengur alltaf betur og betur að dansa í Boxinu. Það er samt smá krísa, því að Sting og David Bowie keyptu húsnæði á sömu blokk (það eru engir aðrir klúbbar á þessari blokk) og ætla að opna nákvæmlega eins stað, það er burlesque/vaudeville kabarett. Ég er mjög reið út í David Bowie og Sting af þessum sökum. Simon og félagar eru búin að gera svo mikið fyrir þennan stað. Í gær voru engir leigubílar fyrir utan, bara limmósínur, og ég þurfti að labba að Pianos til að fá leigubíl. Þrátt fyrir limmurnar var engin frægur þarna í gær, tjah, fyrir utan konu sem var alveg eins og LeAnn Rhymes. Rymes? Whatevs. Stelpan sem gerði lagið þarna fyrir Coyote Ugly. (vó þvílíkt namedrop piss)
Ég og Adam horfðum á stórkostlega heimildarmynd um daginn. Hún heitir Cockettes og er um listakommúnu í San Francisco í kringum 1970. Leiðtogi hennar var maður sem kallaði sig Hibiscus, og þið þekkið hann á þessari mynd: Cockettes voru með brjálæðislegan dragkabarett þar sem allir voru á LSD, líka áhorfendurnir. Hibuscus er voðalega saklaus á þessari mynd, enda ekki kominn til San Fran. Hann er maðurinn í ananasbrjóstahaldaranum hér til hægri. Það sem okkur fannst merkilegast við myndina voru viðtölin við þá sem enn voru á lífi. Margir dóu af of stórum skammti eiturlyfja, sumir bara týndust á djamminu, sumi fengu hjartaáfall langt fyrir aldur fram og margir dóu vegna alnæmis, þar á meðal Hibiscus, svo fáir eru til frásagnar. Enginn þeirra sem talað var við sá eftir þessum tíma. Enginn sagði: Ég hefði kannski átt að fara aðeins varlegar í sýruna... Engum kom saman um hvenær fyrsta giggið var, hvort það var á gamlárskvöld eða hrekkjavökunni. Allir voru bara berir á sýru, kannski í ananasbrjóstahaldara á góðum degi, muna lítið sem ekkert eftir þessum tíma, en telja sig stórkostlega listamenn. Leiðilegt að muna ekki eftir besta tíma lífs síns. En enginn sá eftir því. Við erum búin að veltast um af hlátri í 3 daga núna út af þessari mynd. Hún rúllar allan daginn eiginlega. Meðan við erum að gera okkur til, þá rúllar hún í tölvunni. Því við eigum ekki sjónvarp og það er æðislegt. Hérna er youtube klipp úr myndinni.
Uppgötvun Meðan ég beið í græna herberginu í gær rann upp fyrir mér ljós. Þarna sat ég í herbergi sem er fullt af búningum og leikmunum að spjalla við hina snarbiluðu en indælu Rose Wood, Flambeaux var að mixa eldspúunarkokkteilinn sinn, Mini Marylin Manson hitaði upp raddböndin og steppdansararnir voru að gera mig geðveika í einhverju steppdansfighti, og ég fattaði það.
Ég er stelpan sem hljópst á brott með farandsirkus.
Yeah, that's me Sambýlismaður minn kallar mig alltaf Titsmonkey. Mér finnst það skemmtilegt. Ég spurði hann af hverju hann kallaði mig það og hann sagði: "Well, maybe if you weren't a monkey with tits, I'd call you something else."
Ég er svo tótallí að fara á Conan O'Brien 6. ágúst með Eric vini mínum. Eric ætlar að koma í heimsókn til mín í spetember með systur sinni sem er frábær.
Og! Ég er að fara að vera aukaleikari í Whitest Kids U'Know. Já, allir vídjósketsarnir hér eru þeir. Þeir eru bara æðislegir.
Ég er að fara að fá fullt af dansigiggum.
OG AUÐVITAÐ: Ég kem heim og knúsa ykkur í lok mánaðarins. Mamma mín breytti miðanum mínum og ég flýg heim 28. ágúst.
Í lokin er mynd af krúinu. Erin er þessi með brúna hárið. Hún er að læra speech therapy í NYU, s.s. að kenna fólki með talgalla að tala rétt. Hún er svakalega klár og falleg og skemmtileg. Kate er þessi með krullurnar. Hún er leikkona og plus size-módel. Hún er nýbúin að leika í Regina Spektor-myndbandi. Óendanlega töff. Timmy er þessi sem er strákur. Hann er gríðarlega frábær og fyndinn og er Atli Freyr, Ingi, Atli Viðar og Konni bræddir saman í einn mann. Sem er auðvitað alveg frábært.
Peningar, frami og ameríski örninn en hvað með börnin? Þið vitið hvernig við fr/á Íslandi göntumst með verslunarmannahelgarbörnin sem eiga öll afmæli í prófunum. Voðalega fönní að hafa samræmdu prófin í lok apríl og byrjun maí þegar allir eiga afmæli. Hérna eiga allir afmæli fyrri hluta nóvembers. Valentínusardagsbörnin.
The Cock Í gærkvöldi spurði Adam mig hvort ég vildi koma með honum í tógapartý. Ó JÁ! sagði ég. Og við klæddum okkur upp.
Síðan héldum við á The Cock, sem er svakalega skemmtilegur hommabar. Við ákváðum að taka lestina því að það er svo gaman að láta fólk glápa á sig. Við erum að hugsa um að gera þetta 2-3 sinnum í viku, klæða okkur upp og bara ganga um og fara í lestina. Ég eignaðist fullt af kvöldstundarvinum. Þar sem það var Rómverjaþema í gangi átti stað spaghettí-glíma. Auðvitað. Síðan voru bara allsberir menn út um allt. Adam fékk símanúmer hjá einum barþjóninum og barþjónninn lét hann fá typpahringinn sinn. And we all know what that means (eða ekki, I don't). Erin Markey var með gjörning og hún er frábær. Hóstessa kvöldsins var virkilega hrifin af búningunum okkar og fékk númerið mitt því að henni fannst að ég ætti að mæta í öll partýin sem hún heldur. Svona gerist þegar maður leggur metnað í búninginn krakkar. Ég sagði bara jájá, en bætti því við að ég væri magadansmær ef hún hefði áhuga á að halda 1001 nótt-þema.
