Á þetta blogg skrifar
Margrét Erla Maack
um það sem henni finnst skemmtilegt, leiðinlegt, sniðugt og kjánalegt. Ég afsaka alla einkabrandarana. Öllum nafnlausum athugasemdum verður skilyrðislaust eytt.
Óskarinn Oj, hvað ég er pirruð. Mennirnir sem sátu og "þýddu" á stöð 2 (já, með litlum staf) voru yfir höfuð heimskir. Þeir vissu sáralítið um bíómyndir. Þarna var Létt 96,7 maður og tveir menn aðrir, báðir markaðsstjórar hjá bíókeðjum. Þeir vissu ekkkkkkert. Það sem þeir sögðu miðaðist allt að því að fá fólk til að koma í bíó. Þeir héldu með myndunum sínum. Inn á milli fengum við svo að sjá brot úr væntanlegum myndum. Auk þess atti sér stað umræða um myndir á borð við Miss Congeniality 2. "Já, svo mæli ég með Leeees KóristEEEES..." Hvað er að? Það eru svo margir bíóspekúlantar til á Íslandi. Af hevrju ekki að fá gagnrýnendur? Eða kvikmyndaleikstjóra, -framleiðendur eða -leikara? Ég er alveg tilbúin að viðurkenna að ég veit jafn mikið um markaðssetningu og þessir menn um kvikmyndaleikstjórn. Auk þess mistúlkuðu þeir upplýsingará borð við "Yes" og "No." Mike Myers var spurður hvort Shrek 3 væri plönuð. Hann sagði "Yes." Létt 96,7 gaurinn: "Já, og þarna tók Mike Myers fyrir það að framleidd yrði Shrek 3." Svo skrifaði ung kona í fréttablaðið (já, líka með litlum) í dag og kvartaði yfir því að hátíðin væri á sunnudegi. það er nú sama ástæða fyrir því og að Edduhátíðin og Gríman eru á sunnudegi. Mánudagar eru frídagar listamanna. Það kemur til dæmis sárasjaldan fyrir að leiksýningar séu á mánudögum. Oh. Af hverju er ekki búið að keyra á þetta fólk?
Og ég fékk nú dálítinn aumingjahroll yfir frönskuframburði Bíonsí á köflum.
Velkomin um borð. Móðir mín vinnur við félagslíf Flugleiða. Já. Hún skipuuleggur Fjölskyldudaginn, sér um orlofshús og íbúðir um allan heim, bakar lummur fyrir gamla flugmenn á þriðjudögum, úthlutar íþróttastyrkjum og planar árshátíð Flugleiða. Að þessu sinni var þemað ferðalag á framandi slóðir. Ég og Böbbi (sonur konu í stjórn Starsmannafélags Flugleiða) vorum dressuð upp sem flugfreyja og flugmaður. Ég var þá flugfreyjan. Já, jafnrétti hvað? Ég þurfti að byrja mjög snemma að undirbúa mig gríðarvel fyrir það eitt að standa við check-in borð, rífa af miðum og segja "Takk fyrir, góða ferð." Ég fékk búning og staðlaða flugfreyjuskó frá vinkonu mömmu. Ég þrufti að vera með meik, tvær gerðir af augnskugga, eye liner og rauðan varalit. Ég átti að vera með rautt eða glært naglalakk og vera í sérstökum flugfreyjulit af sokkabuxum. Hárið varð að vera í hnút og þá er ég ekki að tala um eitthvað bad hairday, heldur settlega uppsett, og alls engar lufsur til hliðanna (Ingibjörg Björnsdóttir-félagið). Ég þurfti hjálp flugfreyju við að binda slæðuna rétt og tylla rétt á mig hattinum. Ég átti að vera með skartgripi, en alls ekki of stóra. Ég kaus perlueyrnalokka. Tips: Vera bein í baki og þegar þú bendir, benda með tveimur fingrum í stað eins, svo sjónskertir sjái nú. Brosa. Vera kurteis. Þegar ég fór út úr dyrunum þekkti ég varla sjálfa mig. Ég var eins og strippari í flugfreyjubúning. Í sama húsnæði þetta kvöld var Framsóknarflokksdæmi. Við Böbbi þekktum það fólk sem var að koma inn í húsið á vitlausum stað strax. Framsóknarmenn eru nefnilega upp til hópa sveitó og skrýnir eitthvað. Það var gaman að vera í flugfreyjubúning, horfa upp og niður eftir fólki og segja: "Já, nei, Framsóknarflokkurinn er hinum megin í húsinu. Næstu dyr(hér benti ég með tveimur) og beygja til vinstri." Fyndið samt allar þessar reglur. Ef ég væri flughrædd, myndi ég fríka út ef flugfreyjan væri í vitlausum sokkabuxum? Eða í aðeins of lágum hælum?
Konni/Skúli lagaði vídjóið, það er ekki lengur á autoplay. Framsóknarflokkurinn hafði samband og bað um að láta laga þetta. Það er ekki laust við að ég sakni Lundúnaþokunnar.
Skjalasnið Það er fólder í símanum mínum sem heitir skjalasnið. Það voru sms sem var hægt að senda einn, tveir og áttaþúsund sem hljómuði eitthvað á borð við: "Er á fundi, hringi á eftir." En ekki lengur. Ég er búin að breyta þeim í eitthvað sem ég get notað. Eitthvað sem ég sendi oft. Hér eru skjalasnið hin nýju:
Ertu vakidýr eða sofidýr?
JÁ STRAX!
Mamma mín kláraði það.
Jájá. Einmitt. Fokk jú.
Mig langar í royalbúðing.
Ég er á rassinum, verð tilbúin eftir korter.
Sjáumst í hringrásinni!
Kannski í næsta lífi.
Ég bara veit ekki NEITT.
Þú verður að hætta að vera svona mikið ber að neðan.
Miklu, miklu, miklu betra. Nú þegar er ég búin að senda 2x úr þessu. Gengru eins og í sögu. Þegar ég les þetta yfir hér þá sé ég að ég er frekja með royalbúðingaskvap sem er dálítið óþolandi. Ég er sármóðguð yfir því að fá bara 11 komment á færsluna með vídjóinu.
JÁ, virkilega gott kvöld. Þarna er ég að drekka bjór með röri og Siggi er að dást að hugrekki mínu. Ég lenti í klósettslagsmálum í gær. Það var gríðarlega fyndið. Stúlka réðst fram fyrir mig í röðinni (þarna var þessi bjór á myndinni að reyna að komast út sökum innilokunarkenndar). Vinkona hennar var í MR svo æeg hefði nú munað eftir þeim í röðinni. Jæja. Ég ætlaði að fara inn á klóið og þá sló hún mig í framan. Síðan kom svona múv eins og í MTV myndböndum þegar fólk er í dansfighti. Svona Show me what you've got. Ég hló og sagðist ekki slá fólk með gleraugu. Hún og vinkonan fóru fram fyrir mig. Þarna voru nýrun búin að stinga mig í bakið í tíu mínútur. Þeir sem þekkja fjölskyldusöguna vita hvað maður verður skeptískur á svona stundum. Jæja, ég fékk þó að pissa, en lenti í böggi fram eftir kvöldi frá aumingja stúlkunni. Jorri dróst meira að segja inn í þetta. Við fengum allar að pissa. Ég lét samt litlu já-systur hennar vita að mér þætti hún aumingi. "Sko, ég tala ekki við fólk sem segir að ég sé aumingi..." Ó, svo kúl og töff lítil já-systir. Já, sumt fólk berst fyrir ólíklegustu hlutum.
En í morgun vöktu elsku litlu frændur mínir mig með pokadjús. Við skemmtum okkur fram eftir degi með því að slást með tuskudýrum. Auk þess hefur næsti grímubúningur Ísaks verið ákveðinn: Hann ætlar að vera Gísli Marteinn.
Úbart Skúli á bíl sem er einu ári eldri en ég. Það er alltaf eitthvað að honum, en það er alveg hægt að keyra hann, svona A til B-bíll þegar maður kemur honum í gang. Hann er skítugur á litinn, svo það þarf ekki að þvo hann. Rigningin gerir það. Það fyrsta sem ég tók eftir við bílinn og fór í taugarnar á mér þegar við vonum nýbyrjuð saman (fyrir næstum þremur árum...) var það að í honum var ekkert útvarp. Þetta varð til þess að á fyrstu dögum sambandsins var mikil pressa á manni að vera hress og fyndinn í bílnum, eða tala um allt í heiminum til að forðast þagnir. Langferðir voru því oft mjög góðar fyrir sambandið, því þá var það bara að gjöra svo vel að tala, fara í Hver er maðurinn? eða syngja. Þegar maður var einn í bílnum neyddist maður til að hugsa um sjálfan sig og þjóðfélagsmeinin, eða syngja. Þetta fannst mér erfitt fyrst og saknaði lúxusins útvarps. En nú eru breytir tímar. Tengdafaðir minn elskulegur er búinn að setja útvarp í bílinn. Ég er ekki enn búin að kveikja á því, og sé ekki fram á að ég geri það. Ég er neflilega í miklu betri tengslum við bílinn, umferðina og farþegana án útvarpsins. Það fer líka afskaplega í taugarnar á mér að vera í miðri sögu og fólk sussar á mig vegna einhvers í útvarpinu, og ég geri ráð fyrir að margir séu alveg eins og ég. Ég þarf ekki að vita að kjötiðnaðarmaður í Keflavík er kynþokkafyllsti maður Íslands eða heyra hver hefur unnið í pizzuleik Dominos. Tónlistina get ég hlustað á heima hjá mér, því ég á það til að vilja loka augunum þegar ég hlusta á hana, sem er hættulegt í umferðinni. Ef einhver hefði sagt mér að ég gæti komist af án útvarps í bíl fyrir þremur árum hefði ég hlegið að viðkomandi og spurt hann hvort hann héldi mig hellisbúa.
MEIK Eftir aðeins 4 magadanstíma (var í “framhaldstímanum” áðan) á að dubba mig upp og stilla mér í miðjuna fremst í Iðnó á fimmtudaginn. Þetta er nú meira ævintýrið. Auk þess var ég spurð hvort ég vildi koma í sýningarferð til Stokkhólms í byrjun maí. Sé til hvernig prófataflan passar við það. Annars væri það geðveikt. Kostar: 500 kall Hvar: Iðnó Hvenær: Fimmtudaginn 17. febrúar klukkan 20:30 sýningin öll tekur klukkutíma og kortér. Veit ekki hvar ég er í röðinni.
Elowhete ei! Shen khu tei! Já já. Í gær fór ég í magadans hjá litla danska arabanum. Eftir tímann bað hann mig og aðra stelpu að koma og tala við sig. Hann sagði okkur, grafalvarlegur að við ættum alls ekki heima í þessum tíma, þar sem þetta væri byrjendatími, við ættum að vera í framhaldshóp. "Og þú –" sagði hann við mig, "þú átt ekki að vera fremst í miðjunni hér, heldur í framhaldi 2!" Þennan tíma hafði hann saest niður, sett mig fremst í miðjuna, kveikt á tónlistinni og við gerðum dansanna sem við höfðum lært. Hann sagði að hann hefði fylgst með og að hinar kynnu ekkert, heldur hermdu bara eftir okkur. "Svo það er betra fyrir alla að færa ykkur upp um hóp." "Men– det er kun min tredje time!" Sagði ég. "Ah, så vil jeg tag' dig med til Danmark!" Honum fannst það gríðarlega ótrúlegt að ég hefði aðeins verið í þessu sporti í eina og hálfa viku. "En ég var í ballet..." Hann sagði að það hefði lítið að segja því það er svo mikið stífelsi í kringum miðhlutann þar. Loksins er ég metin að verðleikum í því sem ég tek mér fyrir hendur. Það er frábært.
AIESEC Nemendur Háskólans kannast kannski við nafnið. Já, þetta eru póstarnir sem maður deletar alltaf. Einn daginn ákvað ég þó að lesa einn í alvörunni... og þá er þetta bara eitthvað svakalega sniðugt batterí. Það á margt sameiginlegt með CISV, það er non-political, non-profit auk spennandi ævintýra á framandi grund. Þetta eru starfsskiptasamtök... svo kannski... einn daginn gæti ég kennt ensku í Rússlandi, Marokkó eða Suður-Ameríku! Eða unnið hjá fyrirtækjum um víðan völl. Ég verð samt að vera búin með 2 ár í Háskóla áður en ég get lagt upp í svona ævintýr, en ég vildi kynnast félaginu nógu vel til að vera viss, svo ég skráði mig bara. Auk þess vil ég ekki fara með það eins og ferðaskrifstofu, heldur gefa eitthvað af mér í staðinn fyrir það sem ég fæ. Ég fór í ferð á vegum þeirra um helgina. Stórskemmtilegt. Mikið slúður og mikið af frábæru fólki. Ég fór til dæmis á námskeiðið Fjögur andlit Franks. Þar lærði ég að ég er listamaður þegar kemur að hópavinnu. Það er skrýtið, því ég er svo frek. Svo lærði ég dansinn við Dragonstea Din Tei. Ég hvet alla til að lesa AIESEC-póstana...allavega suma þeirra, ekki bara deleta þeim. Kannski færðu ævintýri í pósti?
Heimskona Næsta sumar mun systir mín leggja af stað í fjögurra vikna ferðalag án mín, mömmu og pabba. Hún verður í fjórar vikur í burtu og er búin að lofa Óla frænda að kaupa fyrir hann bongótrommu á útimarkaði. Vigdís mín er að fara í sumarbúðir í Egyptalandi.
Mamma og pabbi eru skíthrædd um að henni verði rænt af hryðjuverkamönnum, en ég er búin að vera í sambandi við Hebu Kholy sem var með mér í Tékklandi og það er ekkert Al Qaeda í Egyptalandi, eða þeir eru ekkert áberandi að ræna fólki. Auk þess verður gæslan í búðunum gífurleg vegna þess að allir egyptsku krakkarnir eru börn rosalega ríks fólks sem krefst hennar.
Hobbí Ungar, einmana stúlkur verða að eiga hobbí. Ég byrjaði í magadansi í gær, og eins og staðan er í dag er þetta það eina sem virkar á konuverkina mína... and it works like magic. Við erum 10 í tímanum, þar af nokkrar konur sem eru stífar sem spýtur og taktlausar. Lætur mig svo sannarlega líta vel út. Kennarinn minn er lítill danskur Arabi sem talar bara arabísku og dönsku. Ég er orðin túlkur fyrir konurnar sem fannst ömurlegt að viðhalda dönskunni sinni. Tvisvar í viku fæ að tala dönsku og bumban mín, mjaðmirnar, lærin og rassinn eru gríðarkvenleg og falleg. Þessir tímar gera mig hamingjusama, og ég get ekki beðið eftir að fara í næsta tíma á morgun.
Margrét bjargar regnskógunum, ósonlaginu og dýrunum sem búa á köldum stöðum og eru í bráðri hættu Það þarf að minnka fyrirsagnirnar í dagblöðum heimsins.
Bróðir minn Ég fékk svo góð viðbrögð í gær við frásagnir af bróður mínum frá Unu og Önundi að ég má til að segja frá bróður mínum. Þannig er nú það að mamma mín og pabbi kynntust við störf í Tónabæ, sem þá var skemmtistaður fyrir ungt fólk. Á laugardagseftirmiðdögum voru haldin böll fyrir þroskahefta. Þar kynntust mamma mín og pabbi fullt af skemmtilegu fólki. T.d. var þarna maður sem sagði alltaf "Spilaðu, spilaðu, spilaðu fyrirmigrollingstóóóóóns" þegar hann var í stuði. Fremstur meðal jafningja var þó maður sem tók snemma upp á því að kalla móður mína mömmu þrátt fyrir að hann væri 4 árum eldri en hún. Þetta fór að ágerast og þegar mamma mín hætti í Tónabæ, fór hann að koma heim til hennar í heimsókn. Móðir mín, af einskærri miskunnsemi og vegna þess að hún hefur gaman að skrýtnu fólki, gat ekki hugsað sér að vísa honum á dyr.
Nokkrum árum seinna fæddist ég. Bróðir minn hélt áfram að heimsækja mömmu. Um 1990 fékk hann sér hjól og á því var númeraplata sem á stóð R 3335, en það var einmitt númerið á bílnum hennar mömmu. Þegar ég var orðin svona 7 ára var ég búin að fá mig fullsadda á þessum manni sem þóttist vera bróðir minn og sagði alltaf við hann "MIG VANTAR EKKI BRÓÐUR, ÉG VIL SYSTUR!"
Nokkrum árum síðar var hann sendur í sveit í Kerlingadal í Mýrdal og kemur æ sjaldnar í bæinn. Í bæjarferð fyrir örfáum árum síðan tók mamma mín til í skápunum hjá sér og lét bróður minn hafa föt til að láta alvöru móður sína fá, þar sem mamma þekkti til og vissi að var fátæk. Þar á meðal var leðurjakki með herðapúðum. Daginn eftir fór mamma mín á Gay-Pride. Þar sá hún bróður minn í fullum skrúða, pilsi, hælaskóm, bleikum sokkabuxum, bleikum bol, með bleika slaufu í hárinu og í leðurjakkanum. Móðir mín fékk hláturskast og vinkonur hennar voru alveg: "Ætlarðu ekki að heilsa syni þínum?"
Mamma: "Nei, Guð minn góður, ég get það ekki. Sjáið hann, sjáið hann... hann er í LEÐURJAKKANUM MÍNUM!" Fólkið í kring var farið að horfa á mömmu sem illmenni, afneita syni sínum í sjálfri Gay-Pride göngunni, sem var þroskaheftur í þokkabót.
Við fáum jólakort frá honum þar sem hann er í pilsi og Hard Rock-bol, sem hann tekur sjálfur á myndavél með timer. Skemmtilegsta myndin er samt tvímælalaust mynd af honum í samkvæmiskjól með heimatilbúinn borða sem á stendur Fegurðardrottning Íslands.
