Á þetta blogg skrifar
Margrét Erla Maack
um það sem henni finnst skemmtilegt, leiðinlegt, sniðugt og kjánalegt. Ég afsaka alla einkabrandarana. Öllum nafnlausum athugasemdum verður skilyrðislaust eytt.
Ég fór til Akureyrar að sjá Óliver Tvist. Það er stórkostlegt hversu stórhuga þetta litla leikfélag er. Nú er sýningin búin að ganga í mánuð, en það var selt upp í rjáfur, ég sat á næstaftasta bekk og hvert einasta sæti í húsinu var fullt. Við systurnar sátum saman, en mamma, amma og kærastinn hennar ömmu voru dreifð um áhorfendasvæðið. Leikararnir voru hverjir öðrum betri, nema kannski Margrét Eir sem lék svo mikið með öllum líkamanum að hún minnti allra helst á Jar Jar Binks. Fyrsta “leikna senan” var með henni og fátækrafulltrúanum og var arfaslakt og gaf ekki tóninn sem skyldi, því bendi ég fólki á að standa ekki strax upp, heldur bíða eftir að sýningin hefjist fyrir alvöru. Persónugalleríið er virkilega flott, teiknimyndalegir karakterar hjá þeim sem tókst vel til. Útfararstofufjölskyldan var alveg snilld (svo ég noti orðalag þjónsins á La Vita e Bella (prófa að segja með Akureyrarhreim, skemmtilegt)). Lausnirnar í þeim senum eru skemmtilegar, sérstaklega með líkkisturnar. Þroskahefti sonur útfararstofuhjónanna er virkilega góður, ég gat ekki trúað því að það væri sá hinn sami og leikur Billy Sæks, sem er algjörlega hinum megin á skalanum þegar kemur að hörku, dug og karlmennsku. Skrýtið að Jón Páll hafi ekki fengið meira að gera hér heima.
Krakkarnir í sýningunni eru allir mjög góðir, ekket verið að horfa út í sal eða bora í nefið, þrátt fyrir að þau séu allflest mjög ung. Óliver Tvist sjálfur skilar sínu mjög vel. Ólafur Egill var alveg stórkostlegur sem Fagin, og hann heldur sýningunni uppi á alllöngum kafla, en gerir það svo vel að það kemur ekki að sök. Þó ég sé auðvitað draugahlutlæg þá er ég sammála gagnrýnendum um það að það vel þess virði að fara að sjá þessa sýningu, þó ekki væri nema aðeins til að sjá frammistöðu Óla. Þó er ég ósammála flestu með hina leikarana, allir eru að gera mjög góða hluti og eru virkilega hluti af heildinni. Þó standa Margrét Eir og fátækrafulltrúinn langt utan þessarar heildar, því miður.
Konan sem sat við hliðina á Vigdísi táraðist og greip í hana af því hún var svo glöð og skemmti sér svo stórkostlega, stúlkan sem sat við hliðina á mömmu var að koma í annað sinn og kunni og söng með öllum lögum og ég dansaði út úr leikhúsinu.
(Ég ætlaði að birta gangrýni Tilfinningabangsans en hún var óskiljanleg að stórum hluta, en hér er hluti hennar:)
...Lögin volu mölg melankólíhlk, en mél fannhlt hlöngulinn á munaðalleyhlingjalhælinu hlkemmtilegahltul; "Ólivel, Ólivel! Hvað el að heyla? Hann heimtaði meil!" ... Að hljálfhlögðu el ég tengdali hlögunni en flehltil, þal hlem ég el hljálful munaðalleyhlingi, en móðil mín dlaphlt í Tvíbulatulnunum í hlæðilegu hllyhli á vegum Óhlama Bin Laden. Hlýningin hlnelti mig djúpt í hjaltahltað og hltóð ég mig oft að því að hlnökta lítið eitt í hlolgelguhltu atliðunum.
... Í lokin klappaði ég hlvo mikið og ölt að ég gat ekki hleyft hendulnal í tvo daga á eftil. Ég held að ég hlé kominn með gigt.
Að lokum mæli ég með lauk pakota, 65 kjúkling og hvítlauksnaanbrauði á Götugrillinu fyrir þá sem fíla indverskan ÓDÝRAN mat (ekki fáanlegt á mölinni....).
Líf mitt snýst um mat. Í gær ákvað ég að vera ótrúlega sniðug. Um leið og ég kom heim úr skólanum, þá bjó ég til grænmetislasanja. Svo skar ég það í 12 bita. Borðaði 3 í kvöldmat en plastaði hina og setti í frystinn. Nú á ég mikið nesti til að hita mér í skólanum.
Svo er ég búin að horfa á BBC food og sá þar mjög sniðug grænmetisbuff. Auk þess ætla ég að gera fylltar tortillakökur og setja í frystinn. Allt í frystinn og svo í nesti. Ég get ekki einbeitt mér, ég hlakka svo til að borða nestið mitt. Víííííí´ííí´íí´....
Spaugstofan Randver Þorláksson er versti leikari Íslandssögunnar. Honum finnst nóg að skýla sér á bakvið búning. Allar konurnar hans eru eins, svo eins að einu sinni var fyrsta setning hans í senu: "Ég er Sólveig Pétursdóttir."
Dúddamía.
Á heilanum Mig dreymdi merkilegan draum í nótt. Þeir eru oftast gríðarlega ómerkilegir, en þessi var skemmtilegur.
Vigdís mín var að hlusta á nýja it-ið, hljómsveit sem hafði rekið Birgittu og Jónsa út af markaðnum. "Og þeir semja allt sjálfir, þótt þeir séu dýr sko." Já, þetta var hljómsveit sem var samansett af alls kyns skriðdýrum. Ég reyndi að sannfæra systur mína um að það væri ekki satt, þetta væru gömul lög með nýjum texta. Upphófst þá mikið rifrildi, þar til ég fann gamlar plötur og leyfði Vigdísi að hlusta á upprunalegu útgáfurnar af "Gekkó Vest" og "I'm a Gecko,"sem var sungið við "In the Ghetto."
Og já, ég er með bæði gekkó-lögin á heilanum.
Ég horfi of mikið á Animal Planet, Discovery og National Geographic.
Einu sinni sá ég dásamlega bíómynd. Við pabbi sáum hana í Álfabakka þegar ég var svona 8 ára. Myndin hét Atlantis og var margverðlaunuð dýralífsmynd. Þetta voru alls kyns dýr og fiskar og hvalir að synda og svo var fundin tónlist sem passaði við. Hákarlaatriðið var til dæmis með hryllingstónlist, en selaaatriðið með breakmúsík. Þetta var sniðug mynd. Ég held samt að bara við pabbi þekkjum hana.
En ég var að komast að því að Luc Besson leikstýrir henni. Það er frábært. Það er hægt að kaupa hana á Amazon. Ég ætla að skrifa niður allt þetta ár hvað mig langar í á Amazon og panta mér svo allt. Og kaupa allar jólagjafirnar á Amazon líka. Er það ekki áramótaheitið? Að skrifa niður allt sem mig langar í. Hollt og gott.
Skólinn byrjaður. Fullt af fólki hætt. Ég veit ekki alveg með þetta nám. Allir skemmtilegu kennararnir kenna ekki á vormisseri og vindurinn virðist farinn úr nemendum. Næstum helmingur er hættur. Svo er vont veður. Menningarsögukennarinn er sportisti sem var í ruðningspeysu í dag. Hann talaði um ameríska fótboltann. Hvað er ég að gera?
