Á þetta blogg skrifar
Margrét Erla Maack
um það sem henni finnst skemmtilegt, leiðinlegt, sniðugt og kjánalegt. Ég afsaka alla einkabrandarana. Öllum nafnlausum athugasemdum verður skilyrðislaust eytt.
Kermihrákur Fyrr í vetur sagði ég ömurlegan brandara. Marteinn kórstjóri var að lesa upp í kórnum.
Marteinn: "Birgitta?"
Einhver vinur hennar: "Nei, hún er veik."
Margrét (hvíslar): "Ha? Er Birgitta Haukdal í MR-kórnum?"
Jæja. Ok. Ömurlegur brandari. Enginn hló. 7 mánuðum síðar kom skólablaðið út. Í því er grein um MR-kórinn. Fyrirsögnin: Birgitta Haukdal í MR-kórnum.
Asnafífl.
Í gær átti ég afmæli. Ég er orðin 20 ára. Deginum eyddi ég að mestu við bókalestur.
Ég deili deginum með merkilegum manneskjum; Óla Palla í Rokklandi, Birni í ABBA og Al Pacino.
Tímamót Síðastliðinn miðvikudag var Dimmissio. Tímamót urðu í lífi mínu.
Þeir sem þekkja til mín hafa ef til vill tekið eftir því að stundum kalla ég "Úr að ofan!!!" til að fagna einhverju. Á miðvikuaginn gerði ég slíkt hið sama til að fagna dansi Odds nokkurs. Og viti menn (þankastrik) Hann fór úr að ofan!!!! Ég prófaði líka að kalla "Úr að neðan!!" en það gekk ekki.
Ég á eftir að sakna MR. Mér finnst eins og lífið sé næstum því búið og að ég byrji á breytingarskeiðinu í næstu viku. Tíminn er svo fljótur að líða.
Takk elsku MR og takk elsku dásamlegi bekkurinn minn.
SÆKÓ. Í gær fór ég á msn. Þar rakst ég á Laurent, franskan strákmann sem var með mér í Noregi á vegum CISV. Mig langaði í sakleysi mínu að æfa frönskuna svona rétt fyrir stúdentspróf. En Jesús minn…
Þetta byrjaði allt mjög sakleysislega. Hann spurði hvort ég kæmi einhvern tímann til Frakklands. Ekkert óeðlileg spurning. Ég sagði að ég væri í skóla og ætti ekki peninga strax.. Þá bauðst hann til að bjóða mér. Ég alveg: “Non… mais merci…” en sá auðvitað að þetta stefndi í eitthvað skrýtið.
Þá vildi hann ólmur koma til Íslands. Svar mitt við því var “Non.. j’a un petit ami!” Og þá byrjaði dramatíkin.
“Nonnnnnnnn” svaraði Laurent. “Moi qui croiait…” og á eftir því kom “Je t’aime…” Auk þess endurtók hann svona 8000 sinnum “Alors, rien n’est possible entre nous?” (Er þá ekkert mögulegt á milli okkar?)
Ég var orðlaus um stund en svaraði svo: “Il n’est pas possible d’aime une personne que on ne connais pas!” (það er ekki hægt að elska fólk sem maður þekkir ekki). Og síðan: “Il était QUATTRE ANS!!!!” (Það eru FJÖGUR ÁR síðan!!)
Síðan hætti ég að skrifa. Hann útlisti tilfinningar sínar rækilega. Síðan blokkaði ég hann.
Á sínum tíma gerði ég drengnum fullkomlega grein fyrir að þetta væri ekkert að ganga og að þetta hefði allt verið óvart sem gerðist á milli okkar. Hann var alveg OK með það. Mjög sáttur.
Kenning föður míns, að allir karlmenn sem tala frönsku séu samkynhneigðir, gengur því ekki upp.Hins vega benda áralangar rannsóknir okkar Unu til þess að suður-evrópskir karlmenn séu upp til hópa snargeðveikir.
Að lokum: Ef lágvaxinn, dökkhærður, franskur maður stöðvar ykkur úti á götu á Íslandi og spyr um mig, þá þekkið þið mig ekki. Takk.
Heimsmynd mín var rétt í þessu að hrynja til grunna. Matthías Jochumsson er yngri en Jónas Hallgrímsson.
Ég held að ég hafi bitið í mig að Jónas væri yngri því hann náði ekkert að verða gamall. Hann var ennþá ungur og myndarlegur (en jafnframt þunglyndur alkóhólisti) þegar hann dó. Jónas Hallgrímsson er Marilyn Monroe Íslands.
Bæði skemmtilegt og fyndið
það sem þarf: Ástfangna manneskju og nærbuxur (þurfa ekki að vera hreinar)
Stillið ykkur upp með stút á munninum og haldið nærbuxunum fyrir aftan bak. Ef allt er eins og það á að vera kemur ástfangna manneskjan hlaupandi. Þegar hún setur stút á munninn lokast augun líklega og þá veiðið þið hana í nærurnar áður en hún nær að kyssa ykkur. Þá er hún með nærur á höfðinu.
101 Um daginn lýsti maður því yfir að ég væri 101 rotta. Í fyrsta lagi er ég stelpa, ekki rotta, og í öðru lagi þá vill svo skemmtilega til að mamma mín og pabbi kayptu sér hús sem þeim fannst fallegt í nágrenni vinnustaðar mömmu á þeim tíma. Alhæfing um 101 rottur er sú að þær rati ekkert utan 101. Því er ég ósammála. Ég rata ýmislegt en á oft erfitt með að rata um Vesturbæinn (sem er í 101) og Garðabæ, Hafnarfirði. Í rauninni á ég erfitt með að rata ALLS STAÐAR ANNARS STAÐAR þar sem ég ólst ekki upp. Skúli átti erfitt með að rata um hverfið mitt fyrst þegar við kynntumst. Hann átti samt ekki í neinum vandræðum með að rata um sitt eigið hverfi. Mamma mín þekkir Háaleitishverfið eins og lófann á sér, en er ennþá að læra á einstefnugöturnar í Þingholtunum. Pabbi minn var leigubílstjóri og ratar allt.
Ályktun sína byggði maðurinn á því að ég labbaði með honum frá tjörninni niður á höfn til að fá far heim. Það var ekki af því að ég er löt eða kjáni eða ber lítið skynbragð á fjarlægðir, ég veit að það tekur mig 10 mínútur að labba heim til mín frá tjörninni.... og mér finnst ekkert leiðinlegra en að labba ein heim.
Auk þess kalla hundaðogeinnrottur alla aðra utanbæjarpakk. Ekki alveg, en ef póstfang þitt inniheldur einhvert annað bæjarnafn en Rekjavík, þá ertu utanbæjarmaður. Þú býrð kannski á Stór-Reykjavíkursvæðinu, en ert utanbæjarmaður. Af þessu má ráða að þeir sem búa í Árbæ eru innabæjarlýður, en Hafnfirðingar, Garðbæingar o.fl. eru ekki Reykvíkingar.
Í gær úthrópaði bekkjarbróðir minn mig hundrað og einn rottu, og það særði mig mjög djúpt. Þetta er ekki mér að kenna.
Mér líður samt vel í 101 og þykir vænt um húsið mitt. Ég vil búa í 101 þegar ég verð stór, í 101 eru t.d. góðir skólar fyrir börnin sem ég eignast kannski einhvern tímann.
Atli og Önundur: Viljið þið senda börnin ykkar í Garðaskóla?
Grísló Að vinna með grís. Atli var alltaf að tala um í gær að vinna með grís. Ég náði ekki samhenginu en mér skilst að ef maður mætir með grís með sér í keppni (hann má alveg ver lítill) fái maður eitt stig (ef keppnin byrjar á M) eða tvö (ef keppninni er sjónvarpað) aukalega og það dugir stundum til að vinna. Ég ætla að mæta með grís í öll munnlegu prófin og testa þetta.
