Á þetta blogg skrifar
Margrét Erla Maack
um það sem henni finnst skemmtilegt, leiðinlegt, sniðugt og kjánalegt. Ég afsaka alla einkabrandarana. Öllum nafnlausum athugasemdum verður skilyrðislaust eytt.
Allt í lagi, Konráð.
Lífið hefur upptekið mig mikið sl. viku en nú eru prófin að fara að byrja og þá verður bloggað meira... nei.
Herranóttin er farin að taka á sig gífurlega skemmtilega mynd. Ég nældi mér í nýtt hlutverk. Samhliða því að leika drottninguna, er ég leiklistarkennari. Vinnunni er lokið þetta árið en um miðjan janúar hittum við hina leikarana (leikmyndina.... nei djók) og þá verður leikritið alveg fest.
Heima hjá mér ómar eitt lag sérstaklega mikið þessa dagana. Mamma mín, pabbi og systir passa vel upp á það að lagið víki ekki úr huga mér. En einfaldasta ráðið til að losna við lag sem maður fær á heilann er að læra textann. Gjöriði svo vel.
Hún hitti hann á pöbb eitt kvöld
á Country pub í Reykjavík
Hún starði á hann mjög ákveðinn
Hann glápti á móti dauðadrukkinn
Hún kinkaði kolli og blikkaði hann
Hann var dáleiddur af allann Vodkann
Hann fór til hennar og sagði
hvar hann var frá
Hún sagði "Veistu hvað?"
Við höfum sameiginlegt
því við komum bæði frá Kópavogi
Ást á pöbbnum, þau féllust í ást á pöbbnum
Nú grætur hann -
Hann átti að kynnast henni fyrst
Hún eyðir öllu hans fé.
Hann sparar ekki neitt
Hann vildi kaupa hús,
en hann á varla fyrir öl krús
Til að gera allt verra hann missti vinnuna
(þú ert rekinn)
í staðinn að vinna fór hann norður með henni
Hún dróg hann til Akureyrar
Þau dönsuðu línudans fram til klukkan 3
Syngjandi...við komum bæði frá Kópavogi
Einhyrningaveikin? Ég fékk einkirningssótt. Sigurður komst vel að orði þegar hgann lýsti því eins og að vera með tvö hné í kokinu.
Kennararnir eru óghressir með það hversu fljót ég var að ná mér...
Og ég fékk hlutverk í Herranótt. Ég leik drottningu sem Ísabella Rosselini lék forðum daga. Voða sæt og fín... Kórónur og demantar og bævængir og ástarævintýri....
Ríkharður III Úff. Ekki gaman. Af hverju að setja upp Shakespeare ef maður hvefur hvorki neinu við að bæta né til að heiðra skáldið? Þessi sýning var of artí. Nú gæti fólk spurt sig hvort ég er ekki bara heimsk. Það má vel vera, en mér finnst að leikrit eigi að vera aðgengilegt og standa fyrir sínu án þess að hver einasti áhorfandi þurfi að hafa tekið tveggja ára bókmenntakúrs.
Leikritið rembdist við að vera flippað á stöku stað, en það náði aldrei nógu langt til að maður væri að meðtaka flippilegheitin. Sums staðar minnti það á menntaskólaleiksýningu, og það lélega. Um það bil 3-4 manneskjur héldu leikritinu uppi og hinar voru bara gerðar að skrípapersónum . Rúnar Freyr var æði slakur.
Nú var leikstjóri frá Litháen fluttur inn til að leikstýra. Hann lét leikarana oft á tíðum leggja áherslu á orð sem engu skiptu, kannski af því að honum fannst þau hljóma svo sterkt.
Stundum sást það á leikurunum að þeir skildu ekki alveg hvað þeir voru að segja og gátu ekki alveg leikið það, því að þeir voru að rembast við að muna eitthvað sem fyrir þeim var merkingarlaus della.
En búningar voru flottir og umgjörð, þótt leikmynd hefði mátt vera hönnuð með hljóðburð í huga. T.d. ekki hafa páfagaukaprikið þannig að leikarar sneru sér við til að tala við þann sem í því sat.
Nanna Kristín var ekki góð, hafði enga rödd fyrir dramatíska Shakespeare-kvennsu. Hún öskraði bara eins mikið og hún gat. "ÉG ER DROTTNINGEEEEEEN!!!!" Samrskipti persónanna voru ALDREI sannfærandi.
En Hilmir Snær var mjög góður. Það var samt svolítið skrýtið að vera að láta hann fara úr að ofan í tíma og ótíma, því að maður trúði ekki alveg að Ríkharður III væri með voðalega afmyndaðan skrokk... Það eina sem maður sá var Hilmir Snær með gífurlega stíliseruð bringuhár að þykjast vera ógeðslegur.
Í raun má skrifa allt sem miður fór á leikstjórann og þann sem castaði í hlutverk.
Jæja. Loksins gat ég flutt fyrirlesturinn. Þetta var skemmtilegur fyrirlestur og Helgi hakkaði mig ekki í sig. Sjúff. Hann spurði ekki einu sinni út úr Jóni Jónssyni, hvað þá Guðmundi Péturssyni. Mér tókst meira að segja að hlæja Helga Ingólfsson. Mig grunar samt að hann hafi meira verið að hlæja að mér og fjölskyldumynstri mínu... því hann hló þegar ég nefndi kærastann hennar ömmu sem heimildamann.
Ég gerði ekkert merkilegt um helgina. Sumarbústaðaferð smumarbústaðaferð segi ég nú bara. Alkóhólistar og tækifærissinnar!
