Á þetta blogg skrifar
Margrét Erla Maack
um það sem henni finnst skemmtilegt, leiðinlegt, sniðugt og kjánalegt. Ég afsaka alla einkabrandarana. Öllum nafnlausum athugasemdum verður skilyrðislaust eytt.
Ég er í tölvustofunni. Hér er einn strákur sem heitir Jói. Hann sagði áðan: "Ég veit það, mamma mín er næringisfræðingur!"
1 og 8 Þetta syngjum við bláeyg á jólunum, og kaupum það að jólasveinarnir séu bara 9.
En ég komst að plottinu í fréttunum í gær. 1 og 8 vísar til 1. og 8. stafs stafrófsins, A.H. Adolf Hitler. Þetta eru nýnasistasamtök í Þýskalandi. Andrés stóð utangátta, svona trúarlega séð og átti að færa tröllunum, hann var settur í útrýmingarbúðir. Þar vann hann utangátta og síðan var hann sko færður tröllunum, if you know what I mean. Jólabjöllurnar eru skothvellurinn sem heyrðist þegar Adolf Hitler drap sig. Jón á völlunum, ég veit nú ekkert hvað hann táknar. Kannski Evu Braun?
Margrét og Támína Bláin er tá. Táin er blá. Hún er svo blá að bláminn er farinn að gægjast undan umbúðunum. Úff.
Helgi Ingólfsson var veikur í gær þegar ég átti að flytja fyrirlesturinn. Hann er líka veikur í dag, svo ég þarf ekkert að gera fyrr en á fimmtudaginn.
Kommentið mitt um að hann myndi njóta þess að kvelja mig á hækjum hefur ekkert að gera með manngæsku sögukennara Ingólfssonar. Hann er bara grimmur þegar fólk flytur fyrirlestra.
Í fyrirlestrinum mínum koma fyrir tveir menn sem ég býst við að Helgi muni spyrja mig út úr. Ég á mjög erfitt með að finna eitthvað um þá, því að þeir heita Guðmundur Pétursson og Jón Jónsson og voru uppi á 19. öld. Guðmundur var hákarlaútgerðarbóndi og Jón Jónsson var smiður. Hjálp er vel þegin.
Bannað að missa sig part two Ég tábrotnaði á leiklistarnámskeiði á laugardaginn. Síðan óverdósaði ég a parkódíni og vældi fram á kvöld. Í dag flyt ég sögufyrirlestur. Ég býst við því að Helgi Ingólfsson muni njóta þess að kvelja mig þar sem ég er á hækjum.
Vandræðaunglingar Á laugardagskvöld var mér falið að "líta við" í 15 ára afmæli frænku minnar. Mér var sagt að þetta væri svona 20 manna bestuvinaafmæli og ég sagði ok. Síðan fór ég í afmælið. Tuttugu manns. Kúl. Svo fór ég til Gunna á Hverfisbarinn í afmæli, en þurfti svo að fara og kíkja aftur á 15 ára afmælið. Þá hafði húsið FYLLST í fjarveru minni og ég reyndi að reka út þegar mér varð ljóst að allir voru að drekka landa og bjór og draslrauðvín. Í miðri smalamennsku birtust lögreglumenn. Ég fékk taugaáfall og Ellen, frænka mín, byrjaði að rífa kjaft við lögregluna. Þá varð mér ljóst að hún var með drukknari unglingum partísins. Ég fór að gráta eftir að lögreglan fór því að hún sagði að ég væri að bera ábyrgð á HUNDRUÐUM drukkinna unglinga og þeir ætluðu víst að kæra mig fyrir barnaverndarnefnd. Lögreglan vildi ekki hlusta á mína hlið málsins. Samt var ég í nýju fínu skyrtunni minni.
Skúrfólkið kom og hjálpaði mér og Ellen að þrífa, og fyrrverandi kærasti Ellenar, Daníel, hjálpaði líka til. Takk Hilmir, Jón, Þurí, Atli Viðar, Elín, Tinna, Þura og Konstantín. Landabrúsar voru um allt og veski móðurinnar var stolið. Enn þann dag í dag er fjölskyldan við Grettisgötu að finna áfengisumbúðir í ýmis konar hirslum en jafnframt komast að því að partíið tók ýmsa verðmæta hluti.
P.S. Ég hélt nú að allir um 15 ára aldur vissu að það er fátt heimskara en að bjóða í partí með viku fyrirvara...
AF HVERJU? Jæja jæja. Nú er biskup Íslands (minnsti biskup í heimi) búinn að fordæma Draugasafnið á Stokkseyri. Hann segir að þetta sé villutrú og fordæmir bæjarfélagið fyrir að reyna að blómstra. Mér finnst þetta Draugasetur bara asskoti sniðugt. Þetta er spennandi og stór hluti íslensks menningararfs og í rauninni furða ég mig á því að svona spooky business hafi ekki sprottið upp fyrr. OG ef biskup er að fordæma þetta af því að þetta samræmist ekki Guðstrúnni og "keppir við hana." Ég hef aldrei sett það undir sama hatt að trúa á Guð almáttugan og að trúa því að draugar geri stundum vart við sig. Brátt fer biskup að setja sig upp á móti frasanum "Já, ég trúi því..."
Dæmi: "..og þetta er búið að vera svo erfitt fyrir fjölskylduna..."
"Já, ég trúi því..." og þá birtist litli vasabiskupinn og rífur kjaft.
Grín í Grettisgati Hljóp undir bagga með peyjunum í gerð gríns í gærkvöldi. Mikið fyndið. Má ekki segja. Frumsýnt í árshátíðarmatnum í kvöld. Oh, baby.
Bannað að missa sig í danskennslu í gær var danstími. Atli var einn af þeim sem voru áfjáðir í að bjóða mér upp svo hann hljóp til mín, en datt og fékk kúlu á hnéð. Hann viðurkenndi ekki að honum þætti þetta "mergjað vont." Atli var samt með betri skottísherrum sem ég hef dansað við rátt fyrir slysið.
Mamma mín og pabbi fóru líka á dansnámskeið í gær. Einn maðurinn missti sig í æsingnum og datt í gólfið og var fluttur á spítala. Hann dó á leiðinni, aðeins 61 árs gamall.
Árshátíðin er á morgun. Meira ruglið. Þetta er 7. árshátíðin mín. Jisús hvað ég er að verða gömul. Ég finn hvernig ég verð hrumari með hverjum deginum.
Við Una héldum fyrirlestur í gær um Bólu-Hjálmar og vorum skólanum og sjálfum okkur til sóma. Meðal áheyrenda voru kennarar frá Noregi að kynna sér íslenskt menntunarkerfi. Gæti orðið svo gott sem 9,5. Una var svo viss að hún skrifaði það næstum í Morkinskinnuna sína.
Síðan fór ég á fámennustu tónleika Íslandssögunnar í gærkvöldi. Það var brillíant og magnað.
Glæpamenn að verki Skúli fékk símhringingu í dag. Er hann lagði frá sér símann sagði hann: "Ég þarf að hjálpa Önna að brjótast inn í bíl. Vertu sæl." Ég hélt að þetta lögfræðinám myndi beina fólki á beinu brautina.
Snæbjörn's Design (lesist með grínrödd:) Jæja þá er hér komið nýtt lúkk. Snæbjörn bjóði það til og gefði mér. Takk fyrir framlagið Snæbjörn!
(Ekki lesa meira með grínrödd) Ég heyrði einhversstaðar að nú væri versló bara aumingi á marmarasviðinu, því að Kvennaskólinn á víst að fara að flytja í gamla Eimskipafélagshúsið. Vaaaaaaá.
Ég fór á Hereford með familíunni á föstudaginn, þaðan á "Með fulla vasa af grjóti" og síðan niður í Þjóðleikhúskjallara með manninum mínum. Þar voru minningartónleikar um Johnny Cash og var það gaman. REYNDAR þá fór það í taugarnar a mér hvað margir reyktu og reyktu og reyktu, meira að segja konur sem sátu til borðs með barnshafandi konu. Mér fannst Trabant skemmtilegastir. Eftir tónleikana sofnaði ég með reykingalykt í hárinu í Garðabæ.
Á laugardaginn kom Ellen frænka í heimsókn með kvikmyndina "Klofmaðurinn snýr aftur" sem við gerðum fyrir fimm árum. Þetta var alveg stórskemmtilegt, Ellen lék bæjarstjórann, lofmanninn og Ólaf Smjör. Ég lék Platmanninn, sem var kona sem tældi bæjarstjórann og fréttakonu. Ellen lék margar senur þar sem hún var ein að leika bæjarstjórann og Klofmanninn og þurfti þá að skipta um búning með ógnarhraða. Síðan drap Ellen mig með því að henda í mig dömubindum og klósettrúllum, en það eru vopn Klofmannsins.
Síðan horfðum við á nýja Diktamyndbandið sem hann Þórgnýr bjó til. Skúli tekur létt dansspor...
Seint um kvöldið fórum við Skúli og Ellen Gellen á myndina Underworld og hún er nokkuð góð. Uppáhaldið okkar Ellenar var ÓGEÐSLEGA DIMMRADDAÐI MAÐURINN. Hann var svona Lupus Maximus.
