Á þetta blogg skrifar
Margrét Erla Maack
um það sem henni finnst skemmtilegt, leiðinlegt, sniðugt og kjánalegt. Ég afsaka alla einkabrandarana. Öllum nafnlausum athugasemdum verður skilyrðislaust eytt.
Að lokum fyrrnefndra tónleika heyrði Helga Marín á tal tveggja stúlkna.
Stúlka 1: "Heldurðu að bassaleikarinn sé nokkuð spastískur?"
Stúlka 2: "Nei, örugglega ekki, hann er of kúl til að vera spastískur.."
Mér er illt í rassinum Já, þetta er ekkert grín. Ég er víst rófubeinsbrotin og eitthvað. Ég á bágt með að sitja. Þetta átti sér stað síðustu helgi í miðri danssyrpu. Ég ætlaði að hoppa mjög þokkafullt fram af sviðinu en gólfið var aðeins of vel bónað. Þetta vakti mikla kátínu.
Annað sem vekur kátínu er það að Hilmir minn ætlar að koma með mér til Mývatns að vinna. Hann ætlar að passa mig og ég ætla að passa hann.
Ég fór á nemendaleikhúsið í gær. Þau sýndu verkið Tattú. Einn karakter var leiðinlegur, hún var alltaf með einhver tilboð. Skildi það ekki alveg. Fjögur brjóst sáust í sýningunni. Það var sossum ágætt, en þau þjónuðu engum tilgangi. Í fyrsta sinn var búið að gefa í skyn að ein stelpan væri strippari. Svo hringdi hún í pabba sinn og sagði: "Róbert segir að ég eigi meiri möguleika ef ég dansa í búri." OK, hún var strippari. Svo fór hún að strippa... OK, ég náði því að hún væri strippari. Svo fór hún úr brjóstahaldaranum. Þetta hefði allt saman þjónað tilgangi sínum án brjósta. Þau voru samt ágæt.
Brjóst hin síðari voru á stelpu sem ætlaði að fá sér tattú á mjóbakið. Þeir sem vita hvar mjóbakið er vita líka að það er nóg að lyfta bara bolnum.. en hún fór úr bolnum og brjóstarahaldaranum. Perraleikstjóri.
Elsku maðurinn minn Í gær fór ég á bestu tónleika í heiminum. Ég sat klökk og stolt allan tímann, dáleidd af hæfileikaríka og myndarlega bassaleikaranum. Hann var mjög fyndinn og átti salinn.
Áður en ég og mamma vorum á baðherberginu að mála okkur og blása á okkur hárið. Þá datt upp úr mér: "Mamma, þýu veist að það verða smá læti, þetta eru rokktónleikar..."
Mamma: "HELDURÐU AÐ ÉG SÉ SVONA GÖMUL?" Síðan hljóp hún inn í herbergi og fór í bol með hlébarðamynstri. Hún var í honum um kvöldið.
Á tónleikunum var margt um manninn, og mér þótti svo vænt um alla sem ég þekkkti þarna, það var svo mikil væntumþykja í loftinu. Svo voru Alex og Elín Birna mjög fallegar þegar þær spiluðu á fiðlurnar.
Miklir atburðir áttu sér stað í gærkvöldi. Við Skúli leyfðum foreldrum okkar að hittast. Í raun var ekki betri staður eða stund til slíks, þau gátu ekkert talað saman (sem þýðir engar vandræðalegar þagnir) af því að það voru svo mikil læti.
Kvöldið endaði illa. Mér finnst alltaf svo kaldhæðið þegar fólk (t.d. Varði) segir: "Oh, ég væri alveg til í að byrja með þér, bara útaf foreldrum þínum." Kærastinn minn má neflilega ekki gista hjá mér í miðri viku. Við sjáumst voða voða lítið þessa dagana, og getum ekki einu sinni sofið í fanginu á hvoru öðru. Ég ligg andvaka allar nætur "í miðri viku" af því að mamma mín og pabbi segja að ef við gistum saman myndum við ekki sofa neitt... (já....mikil lógík?). Ég svaf yfir mig fyrir allt hádegishlé í morgun. Mig langar svo að sofa í fanginu á Skúla og vil ekki einskorða jafn sjálfsagðan hlut við helgar.
Ég er hroðalega einmana þessa daga. Ég gat ekki sofið í nótt, átti erfitt með að hagræða púðakallinum. Hann var ekkert mannlegur. Svo var hann líka kaldur og þögull og bara fúll almennt. Það er söngkeppni í dag. Af því tilefni kemur skemmtilegasti íslenski söngtexti sem saminn hefur verið við erlent lag. Þetta er sungið við Let's twist again. Njótið vel.
Ólsen, Ólsen
Talað: Fáðu þér nú sæti, tökum slag.
Ólsen Ólsen? Já!
Við skulum spila af list og ég gef fyrst.
Við segjum varla orð, leggjum spil á borð.
Sungið: Nú set ég tvistinn út og ég breyti í spaða.
Þig ég kveð í kút ef þú segir pass.
Og þar næst þristin út, nú, nú, hvaða hvaða?
Enga sorgarsút láttu ekki eins og skass.
Jæja hring eftir hring, eftir hring, eftir hring fer stokkurinn.
Hring eftir hring og ekki kemur nokkur inn.
Enn set ég tvistinn út. Þú átt engann tígul.
Og síðan þristinn út. Sjáðu hvað ég smýg. Ólsen!
Talað: Hvað er hann með á hendinni? Er hann með kóng? Nei!
Er hann með ás? Nei!
Er hann með tvist? Já!
Sungið: Þá set ég níuna út og ég breyti í hjarta.
(Ég bíð ei píunni út, klukkan er það margt).
Svo set ég tíuna út. Hvað ert þú að kvarta?
Þú kveður mig í kút. Þetta finnst mér hart.
Jæja hring eftir hring, eftir hring, eftir hring fór stokkurinn.
Loks tókst þér að vinna, árans rokkurinn.
Þú settir þristinn út. Dró ég eins og klaufi.
Næst laufaþristinn út, ég átti ekkert lauf.
Þú settir Ólsen þristinn út, ég átti ekkert lauf.
HVAÐ ER MÁLIÐ? Vinsamlegast, elsku krakkar, förum til Ródos... Krít er ekkert skemmtileg! Á Ródos erum við á **** hóteli við ströndina, í sér álmu og getum skroppið til Tyrklands í einn dag. Á Krít verðum við á svakalega sveittu hóteli, skv. Einari erni sem nú situr við hliðina á mér.
Mikil veikindi gerðu vart við sig síðastliðinn föstudag. Því hefur ekki verið bloggað. Ég fékk sýkingu í kinnholurnar og tárakirtlar stífluðust margir hverjir í framhaldi af því, svo erfitt var að horfa á tölvu, eða bara ljós almennt.
Ég er einmana. Ég veit ekki af hverju en ég er búin að vera suddalega einmana síðastliðna daga. Í nótt gat ég ekki sofið svo ég bjó mér til mann úr púðum og aukasænginni. Síðan lagðist ég í fangið á honum og svaf vært til morguns. Vaknaði í sömu stöðu og ég sofnaði.
Svo er söngkeppni á morgun. Ég er helvíti nefmælt, en ástandið hefur verið verra. Fer sko ekki að beila núna. Ég keypti mér falleg föt í gær til a klæðast á keppninni, og svo verð ég í skóm af Esther. Hún var einu sinni fræg þegar hún söng með Bang Gang...
Í gær ætlaði ég að gefa Skúla vísbendingu um hvaða lag ég ætlaði að syngja í keppninni. Ég söng lagið innan í mér og dillaði mér við það og bjóst við að hann myndi sjá EINS OG SKOT hvaða lag þetta væri, út frá hreyfingunum og taktinum. En nei....."Nína og Geiri!"
Latínustílar eru merkilegir. Maður þarf bara að læra jafnt og þétt og slaka síðan á og líta á þá sem vini sína.
Ég fær ekkert að hitta manninn minn í dag. Ég þarf að læra milljón mikið í málvísindum (sem er samt uppáhaldsfagið mitt ennþá) og æfa allveg milljón mikið í Hundshjarta. Þetta er afskaplega skemmtilegt leikrit.
Hvatningarorð: Ég hvet fólk til að mæta á söngkeppni MR á Nasa 23. janúar. Þar mun Frank (þó ekki eyðimerkurfrank) spila á gítar við mikinn fögnuð viðstaddra og dómnefndar. (crossing fingers)
Lítð að gerast. Í gær skrapp ég heim af Herranæturæfingu til að horfa á jarðfræðiþátt. Einhverra hluta vegna komst sá kvittur af stað að ég hefði víst farið og fengið mér sjortara á Gróttu. Já, mjög fyndið þegar leikstjórinn er frændi manns.
Jarðfræðiþátturinn var um margt skemmtilegur og fjallaði um Pompeii. Íslenskur maður var í aðalhlutverki og hét hann Haraldur Sigurðsson, en var aldrei kallapur annað en Sigúrdsson.
í dag er latínustíll. Mig langar að ég sé góð í latínu. Kolbrún benti mér á latínukennara sem myndi líklega henta mér fyrr í vetur. Hann heitir Eiríkur og spilaði á trompet í Platonov.
Jæja. Við Skúli erum alveg komin á nýtt stig í okkar sambandi. Það má greina samband okkar í nokkur stig.
1. Kynnast
2. Fjölskyldukynning
3. Að prumpa í viðurvist hvors annars (tók mig aðeins lengri tíma en hann)
4. Fara í ferðir út úr bænum með fjölskyldum hins aðilans
5. Skólinn byrjar aftur
6. Margrét fær að sjá frímerkjasafnið
7. Jólaboð og Herranæturstúss
8. Aðilar í fjölskyldunni prumpa fyrir framan maka þinn.
Blibb. Í gær var líka æfing. Ég öskraði. Svo var Skúli í útvarpinu hjá doktor Gunna.
Vigdís: "Ohhh... ég kannast svo við röddina í þessum manni!"
Margrét: "Já, þetta er doktor Gunni."
Vigdís: "Sem gerði prumpulagið?"
Henni fannst skondið að Skúli væri í viðtali hjá prumpumanninum. Þetta var fínt hjá strákunum, völdu löng lög af því að þeim fannst það svo "Fyndið og flippað." ...Flippi Költ HF. nei ég meina EHF. (Þessi brandari var reyndar stolinn frá Vigdísi systur minni af jólakorti síðustu jóla. Til: Margrétar Frá: Vigdísi og neðst stóð: -Systurnar HF. nei ég meina EHF.)
Við Frank ætlaum að taka the final decision í sambó við söngkeppnislag í kvöld. Ég hlakka svo til... (Nei fíbbl við erum ekki með það í huga)
Í dag kom fólk frá Komið og dansið í skólann okkar og tjúttaði. Ég heillaðist gjörsamlega af fisléttum sporum og almennri gleði. Þetta var ánægjulegt. Við Oddur ætlum að skella okkur á námskeið í apríl þegar Herranótt og Gettu betur er yfirstaðið. Ég get varla beðið. Það er alltaf verið að segja að ég eigi ekkert hobbí. Nú skal skrifað skýrum stöfum í allar minningarbækur: Áhugamál: TJÚTT OG GLEÐI.
Markús er ekki sjúskaður í dag. í Málvísindum í morgun kom kona og kenndi okkur um táknmál. Hún hélt mjög skemmtilegan fyrirlestur og mikið kom mér á óvart. Ég var ekki að æfa í gær. Í staðinn lá ég í joggingbuxum. Þær rétt pössuðu á mig og Skúli (þessi lubbi) notaði þær alveg þangað til bara rétt áður en við byrjuðum saman. Skúli hætti s.s. að ganga í þeim og þá náði hann sér í kærustu. Mér finnst það segja nóg um joggingbuxurnar sem ég ætla að nota í leikfimi.
Þetta er uppáhalds slökkvitækisfyrirtækið mitt.
Margrét: "Þarna er Sverrir Guðmundsson. Hann er átrúnaðargoðið mitt, en heilsar mér bara þegar hann er fullur..."
Markús: "Æ, það hlýtur að vera sárt. Hefurðu sofið hjá honum?"
GETRAUN
Úr hvaða lagi er þetta:
"Ég fór á El Sombrero
og fékk mér einn búrító"
Ég var andvaka í nótt. Af hverju þýðir andvaka ekki að vara sofandi? A f því að það gerir það ekki. Ég laumaðist því út í bíltúr, sem var erfitt án þess að vekja mömmu og pabba. Við Skúli fórum á BSÍ og fengum okkur hambú (já, ú) og fröllur. Maðurinn sem afgreiddi okkur var foj að vera á næturvakt.
Hins vegar var gærdagurinn merkilegur fyrir þær sakir að fyrsta æfingin í Tjarnarbíói átti sér stað. Við lásum og töluðum um leikritið. Grétar er mjög gáfaður. Hlynur (alsberi maðurinn í séðogheyrt auglýsingunni) ætlar að vera dramatúrg því að hann er í leikhúsfræðum í Háskólanum og getur fengið þetta eitthvað metið.
Jæja. Ble.
Jæja. Skólinn bara byrjaður og allt. Og Herranótt. Og allt. Sigríður Jóhyannsdóttir strengdi áramótaheit. Hún ætlar að hætta í dópinu.
Það kom mér á óvart hversu auðvelt ég átti með að vakna í morgun. Ég er neflilega búin að vakna klukkan þrjú allt jólafríið. Maðurinn minn vaknar þó aldrei fyrr en um hálf fjögur. Ég kvíði fyrir næsta mánuði, hef of mikið að gera. Og ég hata pabba minn. Mig langar að flytja annað. Til ömmu eða eitthvað... mér finnst of dónalegt að leggjast alfarið á tengdafólk mitt.
Ég hitti tvíburafrænkur Skúla á laugardaginn. Ég hitti líka á þeim kinnarnar.
Nú kemur minn annáll unurass!
2002
Skemmtilegasta tímabilið:
Júní og júlí. Lítil vinna, mest bara flipp og grín og fullt af börnum. Og páskafríið líka.
Mannamót ársins:
Afmælið mitt og Hilmis með fullt af fólki og stróbljósi (og stróbó....HA?)
Leiðinlegasta tímabilið:
Ágúst og september. Alltof mikið að gera, enginn svefn og kaldur Loftkastali. Óvild almennt. Líka allir 10 dagar rétt fyrir lögfræðipróf.
Vonbrigði ársins:
Að pabbi leyfði mér ekki að leika í áramótaskaupinu, því ég mátti ekki taka eitt frí úr skólanum.
Áhyggjur ársins:
Peningar og börn.
Dugnaður ársins:
Að passa hús frænku minnar og tvo bilaða drengi auk þess að gegna tveimur störfum og eiga kærasta. Og já, ná mér í kærasta.
Leti ársins:
Að gera ekki neitt allt páskafríið.
Adrenalín ársins:
Já, það er bara leynilegt. En það var kvöld og dimmt og kalt.
Gullmoli ársins:
Sviss miss auglýsingin. Og Ho Xanthias, pros ton agron speudei!
Fjölskylda ársins:
Tengdafólkið. Er í fýlu út í pabba sem stendur.
Uppgötvun ársins:
Að sumt fólk er takmarkað í andlitinu.
Gleðilegt ár. Mér fannst teletubbies skemmtilegastir í áramótaskaupinu. Fyrir þá sem ei vissu, voru þetta Varði, Hilmir, Jón og Frank. Frank var þessi guli sem klappaði allan tímann. Annars fannst mér áramótaskaupið ágætt, en þó verra en í fyrra.
Ég sofnaði klukkan átta í morgun. Ég er þreytt. Ég hitti hina ágætu Ástrósu á Vegamótum í dag. Það var gott. Hún sýndi mér myndir sem gáfu ágætis mynd af l+ifi hennar úti á Ítalíu. Hún lenti víst í einhverjum húsnæðishremmingum fyrst um sinn en reddaðist svo eftir að hún fékk túnfiskofnæmi og var lögð in á spítala. Ítölsku konunum fannst ekki fyndið að hún vildi mynd af sér ógeðslegri á sjúkrahúsi, einfaldlega af því að það vlri svo fyndið að vera komin inn á sjúkrahús eftir svo stutta dvöl.
