Á þetta blogg skrifar
Margrét Erla Maack
um það sem henni finnst skemmtilegt, leiðinlegt, sniðugt og kjánalegt. Ég afsaka alla einkabrandarana. Öllum nafnlausum athugasemdum verður skilyrðislaust eytt.
Ég skil ekki svona pólitík. Af hverju eru svokallaðarjafnréttisstofur og vælufjölmiðlar alltaf að gagnrýna kynjahlutfall á öllum stöðum? T.d. í prófkjörum... Prófkjör fara fram að því er ég best veit með lýðræðislegri kosningu. Þeir sem flestir treysta komast því áfram og í valdastöður. Af hverju er alltaf verið að tala um eitthvað "Aðeins svona margir á lista eru konur.." Af hverju hefur fólk áhyggjur? Að ekki sé hægt að fara í samkvæmisleiki í kokkteilboðum? "Eitt par fram fyrir ekkjumann!"
Fótboltastrákarinir eru merkilegir karakterar. Hægt er að skemmta sér rækilega við að hlusta á tal þeirra. Einn þessara stráka kom með afskaplega skemmtilega líkingu, sem mun á endanum koma sér fyrir í málinu. Svo ég hafi orðrétt eftir: "Já, hann hatar ekki að vera, þú veist, málhaltari en skjaldbaka." Bíð ég spennt eftir tækifæri þar sem ég get notað þetta orðasamband. Íslenska er magnað fyrirbæri, svo beitt, þegar henni er beitt skemmtilega.
Adam, bekkjarbróðir minn, hefur ákveðið að hætta í skóla og fara að vinna. Hann er ótrúlega klár, svo þetta er sóun á góðum námsmanni. En kannski stefnir hugur hans annað, svo ég óska honum alls hins besta.
Samlesturinn var alveg glimrandi. Fólki fannst leikritið mjög skemmtilegt og mikið fjör var í mannskapnum.
Ég er alveg búin að festast í þáttum sem vinkona mömmu sendi okkur frá útlöndum. Þeir heita What not to wear og eru hrein og klár snilld. Þær finna fólk sem þeim finnst hallærislegt (eða þú getur sent inn "Hæ, mamma mín er hallærisleg, hjálpaðu henni!") og kenna því að klæða sig upp á nýtt. Fólkið kaupir sér nýjan fataskáp fyrir 2000 pund (sem BBC gefur eða búðirnar fyrir auglýsingar eða eitthvað, fólk þarf ekki að borga neitt sjálft) en þarf að sitja undir svívirðingum tveggja stílistakvenna sem eru alveg hræðilega nasty við "viðfangsefnin." Þær gera samt mjög oft algjör kraftaverk og feitar konur læra að klæða af sér spikið og allir fá rosalegt sjálfstraust. Þær kenna konunum að ganga rétt, vera í réttum brjóstarahöldurum og vera í réttu litunum. Svo er viðtal við mennina þeirra í lokin. Þeir segja alltaf eitthvað svona "Yeah, like, you've heard men say that they would like to trade their wife in for a new one.. I don't say that any more." Það er samt mjög fyndið.
Mér finnst vinahópurinn minn skrýtinn. Það fólk sem ég taldi kærleiks- og skilningsríkt er farið að sýna á sér skrýtnar hliðar sem helst eiga heima í amerískum unglingaþáttum. Fólk þarf að vera vinir til að geta verið í vinahóp.. og vinir eru líka þeir sem fyrirgefa þér oftast á endanum. Reyndar skil ég sumt í þessu máli, en ekki allt og finnst ég (eins og allir hinir í hópnum) vera á milli steins og sleggju. Ég skil báða aðila að einhverju leiti. Eða að heimurinn minn er að hrynja. Gat fólk ekki beðið með svona vitleysu þar til eftir próf?
Ég gerði ekki spænskustíl í gær. Ég geri hann á eftir, í íslenskutímanum. Gærkvöldinu eyddi ég í að prófarkalesa leikritið okkar, Hundshjarta. Samlestur í kvöld. Hvet ég fólk til að mæta, enda eðalatburður í alla staði. Siggi er að skoða klám hér við hliðina á mér. Siggi, þú ert ógeðslegur.
Ég rústaði armbeygjuprófi í leikfimi áðan. Svo fór ég í rokk-blak. Það var mjög mikið æði.
Ég lærði latínu í gær. Ég vona að í dag sé dagurinn þar sem ég rúlla upp öllum prófum sem ég tek þátt í. Mig langar svo að mér gangi vel í latínu. Veit einhver um góðan latínukennara? Kolbrún stakk upp á einum ..en það yrði að minnsta kosti skrýtið að sækja tíma hjá þeim pilti.
Annars eru samlestrar að byrja... fyrsti á morgun og svo á fimmtudaginum. Mér skilst að Óli sé með frekar mótaðar hugmyndir um hlutverkaskipan.
Afsökunarbeiðni Vil ég biðja Lindu bekkjarsystur mína (og Rannveigu (sem ég var ekki að mæla gegn á neinn hátt því að hún er með endemum ágæt, en já-systir hennar engu að síður)) afsökunar á því að nýta mér málfrelsið.
Hér er skrifað það sem á daga mína hefur drifið og það sem ég hugsa um. Stundum fer eitthvað í taugarnar á mér.
Fyrirgefðu Linda. Mér var sagt (og viðurkenni að ég er auðtrúa slúðurkelling) að vottorðið þitt í leikfimi væri af því komið að þú hefðir feikað samkynhneigð. Kannski er þetta einhver vandræðalegri ástæða. Ég veit um eina sem fer ekki í leikfimi vegna móðurlífskvilla til dæmis. Svo eru til dæmi um þá sem eru barðir heima hjá sér, og eru kannski ekki til í að berhátta sig framan við skólafélagana. Sérstaklega svona slúðurgjarna og lágkúrulega eins og mig.
Hér eru lokaorð mín í þessu máli:Það fer í taugarnar á mér að ungar, fallegar, hæfileikaríkar og gáfaðar stúlkur sem eiga framtíðina fyrir sér á mörgum sviðum skuli vera neikvæðar út í næstum allt og alla.
Bið ég málsaðeigendur innilega afsökunar. Málsaðeigendur eru ábyggilega ágætis sálir með falleg hjörtu.
P.S. Ef þú gerir eitthvað, þá máttu búast við því að þeir sem voru á staðnum tali um það, hvort sem það er af fyrirlitningu, aðdáun eða einhverju þar á milli.
Mamma mín og pabbi vilja ólm hitta tengdaforeldra mína, og skilst mér að þetta gangi líka í hina áttina. Er það nokkuð of snemmt? Eða hvað?
Hlustaði fólk á vændiskonuna á Bylgjunni í gær? Þetta er asskoti mikill peningur. Hún sagði að hún hefði verið misnotuð í æsku og sagðist aldrei hafa litið á kynlíf sem eitthvað heilagt. Kannski er kynlíf ekki alveg heilagt, en mér finnst það þó vera eitthvað fallegt sem ekki ætti að vera hægt að borga fyrir. Í rauninni er þetta ekki kynlíf, heldur viðskipti og vinna. Svo var hún spurð hvort hún væri að fá sér í kroppinn utan vinnutíma. Og það var hún. Ég veit ekki hvað mér á að finnast um þetta. Þetta er hennar val og hún sagði það sjálf. Orðtakið "að leiðast út í vændi" fannst henni með öllu ómögulegt, því að flestar vændiskonur á Íslandi stunduðu þetta af fúsum og frjálsum vilja. Hvað er fólk til í að gera fyrir peninga? Hún var sprenglærð sem listakona og átti börn. Svo reyndi hún svona að vera geðveikt góð og sagðist taka fatlaða menn framyfir.
Á að lögleiða vændi? Þá væri a.m.k. hægt að veita vændiskonum reglulega kvenskoðun og stuðla þannig að minni útbreiðslu sjúkdóma... Smat sem áður. Ísland er svo lítið land, myndi það eitthvað virka án þess að brjóta niður sjálfsmynd fólks? "Dóttir hennar Gullu er hóra...." Svo væri börnum vændiskvenna ef til vill strítt í skólanum. Eða eitthvað. Ég veit það ekki. Ég kýs ekki að gerast vændiskona (vil bara stunda kynlíf í frístundum með menneskju, ekki viðskiptavini).
Vil ég óska Steindóri tengdafrænda mínum fyrir að hafa verið sá hinn 1000 gestur.
Merkilegt þykir mér, að Önundur apaspil hefur tekið út alla á tenglalista sínum er hann kallar "aumingjabloggara." Þóttist ég vita að aumingjabloggari væri sá er skrifar ekkert í mjög langan tíma. Ég er ekki á listanum. Haukur er það hins vegar ennþá, maður sem ekkert hefur skrifað síðan 15. nóvember. Ok, hann er með síðara hár en ég og mun músíkalskari, en þýðir það að Önundur telji mig vera aumingja?
Á leiðinni í skólann í morgun gekk ég á eftir Páli Heimissyni. Merkilegur maður. Þarf að temja mér svona göngulag. Framhjá honum (og mér) keyrði fólk. Það hló og benti á Pál.
Ég var í stærðfræðiprófi í dag. Einn daginn gefst ég upp og segi Sigríði Jóhannsdóttur að hún eigi bara ekki heima í kennarastarfinu. Hún er erfið. "Sigríður ég skil ekki..." Þá rekur hún upp stór augu (eða að þetta er bara kækur með augnfetturnar?) og skilur ekki að maður geti ekki skilið. Fattarðu? Vantar eitthvað mannlegt skilningarvit í hana.
Skúli kom eftir prófið og við fórum í bíltúr í korter, því ég mæti alltaf í latínu. Hann vildi að ég skrópaði, það vildi ég líka, en latínan er bara svo erfið! Þá datt upp úr honum komment sem minnti mig á það sem Þór sagði við Unu í fyrra: "Margrét, þú þarft ekkert að mæta í latínu, þú skilur þetta hvort eð er ekki!" Það er alveg satt. En það eru meiri líkur á að ég nái að klóra mig í gegnum jólaprófið því fleiri tíma sem ég mæti í. Ég er farin að skilja hugtök eins og accusativus com infinitivo og get skilgreint ablatívusa. Kolbrún er mjög góður kennari og þetta er allt að opnast.
Allavega: Hann var að koma úr Stefi, það er nú meira pappírsflækjuvinnubáknið. Þú þarft að sækja um að gefa út plötu eftir sjálfan þig! Hvað er það?
Iðunn spænskukennari sagði mér í dag mér til mikillar ánægju að hún læsi bloggið mitt. Takk Iðunn. Þú ert falleg. Ég er afskaplega glöð að við þurfum ekki að skila villugreindu spænskuverkefni fyrr en eftir helgi.
Reiði mín sprengdi mig í enskutíma í dag. Ég reifst við Lindu og Rannveigum, ásamt fleirum.
Þær voru að spila í tíma.
Steinunn kennari: "Stelpur, ég sé alveg að þig eruð að spila.."
SAegir allt sem segja þarf um hversu hátt þær eru fyrir ofan okkur hin. Kannski á það við um einkunnirnar. Einkunnir eru þó ekki allt.
Fór aftur á Rómeó og Júlíu í gær. Það var magnað. Ég ætla að fara aftur. Og aftur.
Dálítið skrýtið kom fyrir mig í gær. Ég var að tala við Gavin vin minn á MSN. Hann er 14 ára og býr í Kanada. Í samtalinu kom einu sinni svona langur tími þar sem hvorugt sagði neitt. Skrifaði ég þá: I like big butts.... þar sem ég var með melódíuna á heilanum í gær (djöfull, byrjar það aftur). Þá kom svarið: "That's just so weird. I'm listening to it right now..." Hverjar eru líkurnar á þessu?
Karmús er að fara í ritgerðarpróf í Mockingbird. Grey kallinn.
Það er stelpa með mér í bekk sem heitir Linda. Hún er ábyggilega ágætis stúlka, en það eina sem ég haf heyrt frá henni er tuð.
Ég er foj.
Ég á hobbí. Það er leikhússtúss. Vildi óska að betur væri tekið í það þegar manni er boðið á generalprufur, sérstaklega á eitthvað sem manni langað að sýna þeim sem manni þykir vænt um.
Jæja, Loki bara farinn að meika það feitt á batman.is. Merkilegt.
Ég er búin að sjá 7 fyrstu Friends-þættina í 9. seríu. Yndislegt. I like big butts.... Miklum vandkvæðum bundið var að finna textann, rakst bara á viðbjóð. Til dæmis þetta: Fat chicks don't say no!
Ég fann líka mynd af strák sem er með mér í bekk, en mætir aldrei í skólann. Hann heitir Garðar. Hér er hann að dansa á '85 ballinu. Monster's ball?
"Fyrsta íslenska bloggbókin..."
Það er nú meiri markaðssetningin. Ekki ætla ég að setja út á þessa bók, þar sem ég hef ekki lesið hana, heldur gagnrýna nokkuð um það sem ég hef heyrt. Bókin "Vaknað í Brussel" eftir Elísabetu Ólafsdóttur (sem vangaði við frænda minn heila brúðkaupsveislu og dömpaði honum stuttu síðar) er markaðssett sem fyrsta íslenska bloggbókin. Það þykir mér skrýtið, þar sem hugtakið "blogg" er, að mínum dómi, pælingar sem maður les á netinu. Kannski er verið að hugsa þetta sem "Já, þetta er allt skrifað í fyrstu persónu, eins og blogg... köllum þetta bloggbók fyrir unga fólkið."
Gagnrýnendur (sem líklega vilja ekki lesa bókina) kalla þetta lágmenningu og sorp. Ég held að skoðun þessa fólks sé aðallega lituð af afbrýðisemi því að hún fékk tækifæri að skrifa bók um leið og hún sagði á blogginu sína að hún hefði áhuga á því. Kannski er Betarokk dæmi um ungan höfund, sem kannski hefur ekki mikið að segja vegna lítillar reyslu þess að skrifa bækur, sem kann að koma sér á framfæri. Hún er búin að vera blaðakona í mörg ár, þekkt nafn í "ákveðnum heimi" og ágætis penni á köflum. Bókin gæti líka verið uppfull af einhverjum húmor sem er bundin við ákveðinn aldur eða umhverfi. Það koma örsjaldan bækur sem hæfa öllum.
Þess má aftur geta að ég hef ekki lesið bókina. Hún á að vera um unga stúlku. Ungar stúlkur sem djamma mikið (eins og ég hef heyrt að aðalpersónan sé) eru yfirleitt ekki að velta sér upp úr hátíðlegu þjálu máli ellegar skírskotunum í bókmenntaverk.
Mig verkjar í hjartað þegar ég heyri ungt fólk, og annars fólk almennt, tala um að það sé trúlaust. Það gæti að minnsta kosti viðurkennt að það trúi á sjálft sig, kærleikann eða ástina.
Trú er hjálpartæki. Ég hef í mínu lífi gengið í gegnum tvö mjög stór mál, bæði á síðastliðnu einu og hálfu ári, sem ég hefði ekki getað komist í gegnum án Guðs. Ég hefði heldur ekki getað komist í gegnum hina fyrri án kærleika, stuðnings og vina minna. Hinir seinni fólust í því að drepa hluta af sjálfri mér og loka augunum fyrir því í leiðinni. Þar hjálpuðu mér, auk Guðs, ástin, fjölskyldan og vinirnir. Ef ekki væri fyrir þessa hluti, gæti ég ekki horft framan í fólk, ég fyrirliti sjálfa mig og gæti ekki treyst neinum í heiminum.
Takk allir sem ég þekki. Og Guð. Hef ég nú lokið máli mínu, að svo stöddu um þessi mál.
Ég fór á tvenna tónleika í gær. hinir fyrri voru með Magnúsi Eiríkssyni og KK. Hvað ætli kona KK heiti? KVK?
Síðan lá leiðin niður á Gauk á Stöng á útgáfutónleika Ensímis/Ensíma (veit ekki hvort..HJÁLP!). Vildi að ég hefði verið þar lengur, en ég VARÐ að fara heim sökum þreytu og augnverkja. Augun mín eru mjög viðkvæm fyrir sígarettureyk, og ég fór heim eftir 3 eða 4 lög. Ömurleg gella. Ég hitti hina mætu Ragnhildi Gísladóttur og Hálfdán kærastann hennar. Úti í Flatey fór mikill tími í að gera grín að þeim manni. "Hvernig líður Hálfdáni?" "Jah, hann er nú hálf-down þessa dagana..." Já, fólk var fyndið í Flateyjarfrostinu.
Eins og ég elska That 70s Show, þá bara meika ég ekki lagið. Þessa dagana áreitir það heila minn.
Vigdís, systir mín fær sér páfagauk í dag. Við tímdum ekki að kaupa búr og eina búrið sem við gátum fengið var kringlótt. Þá fór Vigdís að gráta; "Skúli segir að páfagaukar verði geðveikir í kringlóttum búrum..." Vona ég innilega, að hann hafi einungis tekið svona til orða.
Í gær var bingó í boði Framtíðarinnar. Það var mjög gaman og ég vann herðetré. Hæglát stúlka vann utanlandsferðina. Ég vann bara herðatré. Í hléinu spilaði Dikta og það var allt mjög vel heppnað. Hilmir átti ekki orð, þeir komu honum svo á óvart (svona les ég út úr því "Hæ, ég heiti Hilmir og hélt að kærastinn þinn væri í ... hljómsveit").
Í hádegishléinu í dag var karókí. Jói kallaði mig upp til að syngja Blue Suade Shoes. Ég get ekki sungið svona hratt!!! Aðrir, sem voru að meðaltali pínulítið laglausir, fengu lög eins og Daydream Believer og Cobacobana. Og ég bara eitthvað Elvislag sem ég gat ekki sungið. Vildi að ég hefði fengið lag sem ég kunni vel við að syngja. Æi, ég veit ekki. Ég var líka óörugg því að ég treysti bara einum undirspilara, honum Frank. Mér finnst líka erfitt að syngja þegar ég sé framan í áhorfendur. En það er gott að vera á sviði. Í hverju á ég að vera á söngkeppninni í vor?
Annars hefur maður að nafni Frank enn og aftur og kringum og inn í staðfest að vinahópur minn er sjónvarpsþáttur. Frank, þú ert ómetanlegur.
Óánægja vegna veðurs Í dag er leiðinlegt veður. Það er kalt "ekkertveður." Uppáhaldsveðrið mitt er óveður með mikilli rigningu og þrumum, ellegar þykkur snjóbylur. Í báðum tilfellum er neflilega svo gott að kúra undir sæng uppi í stofu og horfa á veðrið. Eða bara uppi í rúmi að ylja sér. Einhverra hluta vegna er alltaf sól eða aumingjarigning á afmælisdaginn minn. Vont veður óskast í seinni hluta apríl.
Ég er samt kuldaskræfa. Mér er eiginlega alltaf kalt. Ef ég fer til útlanda, þá verð ég að vera inni frá 13-15 því að annars bráðna ég. Ég held að ég sé komin af ísbjörnum.
Í kvöld verður gaman. Spilað verður Framtíðarbingó og Dikta spilar í Cösu. (get ekki linkað, er eitthvað bilað eitthvað, en kíkið á http://www.dikta.net )
Ég veit ekki alveg hvort Skúli er að hæðast að þessu með kristklæðin. Ef þessi "rannsókn" var gerð, þá sannar hún er Kristur eða einhver hafi risið upp frá dauðum. Sem væri auðvitað mjög kúl.
Ég er mjög trúuð. Það er ekki vegna þess að pabbi minn er prestur. Ef það er einhver hefur nuddað þessu inn í mig, þá er það ekki pabbi. Hann sagði: "Þú þarft ekkert að ferma þig nema þig langi.." o.s.frv.
Ég byrjaði ekki að trúa á Guð fyrr en ég var ca 16 ára. Ég frelsaðist ekki, ég bara allt í einu trúði á hann. Kannski svona ég trúði alltaf en svo bara trúði ég meira.
Fólki á mínum aldri þykir almennt mjög hallærislægt að trúa á eitthvað, þar á meðal kærastanum mínum. Það þykir mér erfitt. Hann er til dæmis himnasending. Hann segist ekki trúa á neitt. Hvað með líf eftir dauðann? Ef ég myndi til dæmis lenda í bílslysi á leiðinni heim úr skólanum í dag, myndum við þá aldrei sjá hvort annað aftur?
Vinir mínir og fjölskylda einnig staðfesting þess að Guð sé til.
Það er hvergi gott kúluísúrval á íslandi nema í Perlunni. Þar er ísinn líka seldur fyrir milljón krónur kúlan. Hyggst ég opna Howard Johnson's útibú á Íslandi fyrir fólk sem vill alvöru kúluís með góðu bragði og þúsund tegundir. Er ekki markaður fyrir þetta?
N.B. Ég stofna þetta í ellinni, þegar ég æa pening. Fyrst ætla ég að starfa við annað en verslunarstörf (svo mikil pappírsvinnaaaaa....) Verða börnin mín kannski feit?
Já, ég veit ég á að vera að læra latínu. Skúli er miklu duglegri en ég, hann er við hliðina á mér að læra.. ég ætla að tékka á samviskubitinu... (Margrét hneppir frá sér, tékkar á bitinu. Hneppir að sér). Neibb. Ekkert samviskubit.
Ég kroppa alltof mikið í mig. Það skemmtilegasta sem ég geri er að kroppa sár, grafa eftir eyranmergi annars fólks með hárspennu og kreista bólur. Ég hlakka svo til að eignast börn. Fyrst finnst þeim gott að klóra í eyrað (believe me, mamma gerði þetta við mig þegar ég var pons) og svo verða þau nefnilega unglingar og fá unglingabólur sem ég get kreist. Einnig er mjög gaman að kroppa fótboltasár Skúla þegar hann er sofandi. Ég er með sár í sitthvorri nösinni. Kroppa ég mikið í þau. Nú er svo komið að einhver viðbjóður er kominn í þau og ég er með bólgna nasavængi. Skúla finnst það gott á mig og er alltaf að klípa í nefið á mér. Damn it.
Mér er illt í másanum. Þvoli þetta ekki!!
Amma: "Já, það er nú svona að vera kona..." (Þess má geta að sonur hennar semur dægurlagatexta)
Helgin var skemmtileg. Á laugardaginn sá ég Rómeó og Júlíu í Borgarleikhúsinu. Hvet ég all a í heiminum að sjá þessa sýningu. Hallgrímur Helgason þýddi þetta mjög vel(Haninn tók hana aftanfrá og tók hana upp að höku) og flestir leikarar stóðu sig með prýði. Uppáhaldsatriðið mitt var stjörnuljósaatriðið þegar Jesú Kristur söng. Já, fólk verður bara að sjá þetta.
Seinna það kvöld fórum við Una, Frank, Markús og Jón út að borða á La Primavera. Það var gott. Frank setti álög á kvöldið og fékk ég staðfest að vinahópurinn minn er sjónvarpsþáttur.
Mamma mín og pabbi áttu 23 ára brúðkaupsafmæli í gær. Það var grís í matinn. Mér finnst það ekki góður matur. Föðursystir mín og hennar fjölskylda voru í mat. Dúddamía, hún á svo ÓÞÆGA stráka!!! Kannski er það af því að þeir eru ekki aldir upp og það má aldrei segja neitt í kringum þá. Mamma ætlaði að segja svolítið um leiðindi í sláturgerð í fyrra í föðurfamilíunni, og þá bara mátti hún ekki segja það fyrir framan strákana. Þess má geta að systir mín tók þátt í umræðunni og hún er jafngömul öðrum drengnum. Já, ef þú ert ekki eðlilegur við börnin þín, verða þau óeðlileg.
Í fréttum gærdagsins var talað um stelpur og verkfræði annars vegar og karla og hjúkrunarfræði hins vegar. Talað var um að fá fleira fólk af ákveðnu kyni inn í ákveðnar greinar. Þótti mér umræðan í alla staði asnaleg. Það er bara óvart þannig að stelpur hafa meiri áhuga á t.d. hjúkrun en strákar og breiðari hópur stráka fer í verkfræði en stelpna. Svo var eitthvað talað um hvað væri hægt að gera í málinu og ég veit ekki hvað og hvað. Hvað á að gera í málinu? Eigum við að skylda stelpur til að fara í verkfræði? Eða segja: "OK, það verða að vera 50% nemenda í hjúkrunarfræðum strákar.Annars verða þau bara ekki kennd. Sorrí." Ég þoli ekki svona. Kynin eru misjöfn og með mismunandi áhugamál. Það er hollt og gott. Það er betra að læra eitthvað sem maður hefur áhuga á, og þar af leiðandi nýtir sér í starfi, heldur en eitthvað: "Já, systir mín vildi fara í hjúkrunarfræði og það mátti ekki sækja um nema koma með einn af hinu kyninu með sér...."
Ég drap Unu næstum því. Ég ætlaði að vera voða góð að bjóða Ununni minni smáköku. Hún sagði "nei takk," enda kurteis ung stúlka. Seinna mundi ég það að Una er með ofnæmi fyrir hnetum. Stórhættulegt ofnæmi.
Önni er gjarn á að roðna. Hah! Hommablóm! (Fólki fannst of brútal að skrifa hommarass)
Óli býður okkur Herranæturstjórn á Rómeó og Júlíu í Borgarleikhúsinu. Óli leikur Týbalt, frænda Júlíu. Týbaltgengið er samansett af mjög svo töff týpum, og til að auka á mikilfengið er það alltaf með rosalegar innkomur; flikkflakk, heljarstökk og eld. Svona svipað og geðveikt artí boyband. Einn fimleikamaður er í hópnum og sá er Íslandsmeistari í fitness. Óli er skíthræddur við hann, vegna geðveikisglampa í augum og hann er víst boða krípí yfirleitt. Aðalvinnan hans er að velja og temja páfagauka fyrir fólk sem nennir því ekki sjálft. Að hans dómi eru bara sumir páfagaukar geðveikir og þar af leiðandi ekki hægt að kenna þeim neitt.
TILVITNUN: "OK, koddu með 10 páfagauka, ég skal segja þér hver verður góður gaukur..." (ATH sagt með mjög karlmannlegri dökkrar-hetjurödd)
Ég er útskeif og fólki finnst það mjög fyndið. Pabbi minn hermir eftir mér og segir að ég gangi eins og Bangsi Bestaskinn. (Kíkið á síðuna fyrir smá nostalgíu, það rifjaðist upp fyrir mér að talandi Bangsi Bestaskinn fékkst í Radíóbúðinni) Hef ég nú fundið þjáningarbróður minn. Sá hann í bíómynd í fyrradag. Hann heitir Jude Law og er jafnvel útskeifari en ég.
Hvern grunaði að Bangsi Bestaskinn og Jude Law tengdust aðeins í gegnum eina manneskju? Og að sú manneskja væri menntaskólastúlka á Íslandi???
Ég var að skoða gamalt myndaalbúm frá því ég, mamma og Óli frændi fórum til Mallorca '88. Ég rakst á bréf sem ég hafði skrifað pabba. Óli skrifaði það eftir því sem ég sagði. Var stíllinn mjög skemmtilegur, en þetta var eins og að heyra sjálfan sig tala fjögurra ára gamlan. Svo ég vitni beint í bréfið:
"Við fórum á sædýrisafn og sáum sæljón og höfrungu."
Ég er að fara að leika í vikumótaskaupinu á morgun. Geðveikt plögguð.
Dagurinn í gær var dagur góðra einkunna. Ég fékk 10 í íslenskuprófi (kom mér mjög a óvart, var viss um að fá ca 6) en það sem er öllu merkilegra, Skúli fékk 8 á lögfræðiprófinu ...oh það er svo mikið framtíð í honum...
Mér er illa við þriðjudaga. Við erum í frönsku í fyrsta tíma. Ég get ekkert talað frönsku nývöknuð. Svo labba ég framhjá ruslabílnum á leiðinni í skólann. Það er líka leikfimi á þriðjudögum. Og latínustíll. Og ég er búinn í skólanum klukkan 15:15. Það er næstum því hálffjögur.
Í gær fór labbaði ég á bókhlöðuna. Buxurnar mínar voru blautar og úldnuðu á bókhlöðunni. Það var ógeðslegt. Ég, Skúli, Önni og Haukur áttum góða stund í nestisstofunni. OK, þeir áttu góða stund með því að gera lítið úr öllu sem ég sagði. Það var kannski ekki góð stund fyrir alla málsaðeigendur.
Pabbi kom heim í gærkvöldi. Hann átti ekki að koma heim fyrr en á morgun. Það er erfitt að hafa hann heima. Það verður allt svo mikið stress. Ég fór að sofa klukkan 9 í gær. Ég var mjög þreytt, og svo var þetta góð leið til að losna við nöldur.
Nú er ég alltof vel hvíld. Ég held að dagurinn geti ekki versnað.
Svo er einhver stelpa að reyna við Önna og Skúla í gegnum bloggið sitt. Eitthvað svona: "Hæ, þú veist þið vitið ekki hver ég er, en þú veist ég veit hverjir þið eruð..."
En nú ætla ég að skrifa um helgina. Föstudagurinn var eins og hann hefði verið í fyrra. Biggi Pé kom í heimsókn í skólann og síðar um daginn dæmdi Varði í ræðukeppni. Varði les bloggið mitt. Hann er nú meiri kallinn.
Mamma mín kom full heim á föstudagskvöld. Hún drakk eina rauðvínsflösku, þrjá bjóra, tvo gin og tónikk og einhverja kokkteila. Svo var hún að bera handáburð á alla menn sem hún hitti á djamminu, harðgift konan. Við Skúli hittum fleiri fulla kvenmenn það kvöld, en við náðum í Helgu Marín og Bestlu í e-ð veslópartí. Þar var einn maður sem barði samstarfsmann minn í sumar. Maðurinn horfði í gegnum mig. (Ji, ég er svo grönn..)
Á laugardaginn gerði ég lítið. Ég horfði á Amèlie og sofnaði út frá James Bond. Svo er voða skemmtileg saga sem Skúli og mamma kunna af mér að fara niður og vera vitlaus í svefni. Ég kann ekki söguna. Hringið í síma 895-7514 (mamma) eða 695-4782 (Skúli) til að heyra góða sögu.
Sunnudagurinn skyldi fara í lærdóm. En nei. Ég fór í kökuboð og þar var maður sem var prestur og fannst pabbi minn sniðugur. Svo fór ég á Herranæturfund. Mér finnst Óli sætur. Ég gerði spænskuverkefni og horfði á Mávahlátur. (S.s ég lærði ekki fyrir líffræðipróf)
Þegar þetta er skrifað liggur skúli í hlýja og góða rúminu mínu og vill ekki vakna. Móðir mín er í stöðugu símasambandi því hún getur ekki vakið hann. Hún tók af honum koddann og stillti tónlist á hæsta. Þá umlaði Skúli með og hélt hann væri á tónleikum. Mamma náði smá sambandi við hann er hún hafði togað lengi í stórutánna á honum. Þetta er ekki hægt.
Ég er að koma af sinfóníutónleikum sem ég fór á með skólanum.
Í gær kom Vigdís systir mín með dapurlegar fréttir úr skólanum. Vinir hennar og skólafélagar höfðu komið að manni um áttaleytið sem hafði hengt sig í klifurgrindinni á skólalóðinni. Hann var um tvítugt og átti systkini í skólanum, og mamma hans er leikfimikennari. Hugsið ykkur, að vera barn og farinn að vera smá smeikur í skammdeginu. Svo mætirðu í skólann, og þá er dauður maður í klifurgrindinni.
Um athæfi mannsins sagði systir mín: "Honum hefur bara liðið illa og ekki nennt þessu lengur. En mér finnst samt svoldið frekt og ljótt af honum að gera eitthvað svona á skólalóð þar sem er oft mikið af krökkum."
